5 Days Off 2013: Dag 1 @ Paradiso, Amsterdam

Het is dit jaar alweer de 13e editie van het vijfdaagse electro/dance festival 5 Days Off. Tientallen artiesten zullen de komende dagen de twee grote muziekpodia in de hoofdstad bezet houden. Met grote namen als James Holden, Hudson Mohawke en AraabMuzik beloven de komende dagen veel goeds. Voor de die-hard 5 Days Off-ganger die alle vijf de dagen gaat is vandaag slechts een opwarmertje met het Italiaanse The Bloody Beetroots als opener in de Paradiso, daarna als tussendoortje Hudson Mohawke in de Melkweg, om dan nog maar te zien waar te eindigen. Wij zijn er vandaag bij in Paradiso, waar om acht uur het startsein wordt gegeven door electro DJ Riptide.

Wij komen de zaal echter pas binnen als The?Bloody Beetroots al op het podium staat.?Het is duidelijk dat electro-lievend Nederland hiervoor massaal naar Paradiso is gekomen. Ondanks het feit dat de show niet is uitverkocht, is het bomvol in de Grote Zaal. De drie mannen brengen in hun merkwaardige verschijning de eerste electronische deuntjes ter gehore en het publiek begint meteen enthousiast te springen. De mannen spelen veel nieuwe nummers, waarbij de bass een hoofdrol heeft, maar dat niet veel lijkt op het oudere werk. Het publiek lijkt het niet te deren, op elke muzikale uitbarsting gaat zij mee. Het lijkt alsof de bezoeker een spetterende show verwacht en gedraagt zich alsof deze er ook is, terwijl The Bloody Beetroots in werkelijkheid helemaal niet zó goed staan te spelen. Mogelijk spelen bepaalde stimulerende middelen hier een rol. De nieuwere tracks bieden weinig spanning en zitten soms vreemd in elkaar. Zo is er een track dat zijn grondslag lijkt te hebben in de indie, maar dan zodanig versneld afgespeeld dat het moet doorgaan voor electro. De rustige opbouw die leidt tot een explosie, dat het eerdere werk kenmerkt, is niet terug te horen. Elk nummer is meteen een veelheid aan geluid.?Maar gelukkig is het niet allemaal zo negatief. De oudere nummers als ‘Warp 7.7,’ ‘Ramborama’ en ‘Warp 1.9’ hebben nog steeds de energieke uitwerking die je ervan verwacht.

5 Days Off (26 van 186)

Een hoop zweet, beukende ellebogen en een verzwikte enkel later is het tijd voor The Bloody Beetroots om het podium te verlaten. De eer is wederom aan Riptide om het publiek te vermaken tot de volgende live-band. Riptide draait echter weinig dansbare muziek en de zaal loopt dan ook langzaam leeg. Wanneer het de beurt is aan?Skip & Die, staat de zaal gelukkig wel weer vol met dansgrage mensen. De band?is opgericht door de Zuid-Afrikaanse frontvrouw Catarina Aimee Dahms en producer Jori Collignon (van Nobody Beats The Drum). Op het podium wordt Dahm echter ondersteunt door vier mannen in Zuid-Afrikaanse kledij. Skip & Die speelt een mix van electro en afrobeats, die enthousiast worden ontvangen door het publiek en waarbij de heupen flink los worden gegooid. Na de relatief rustige muziek is het een verademing om een ritme te horen met een lekker hoog tempo. De band speelt nummers als ‘Senorita’ en ‘La Cumbia Dictadura’ en weet het publiek hiermee flink op te zwepen. Maar gedurende hun optreden, doet Skip & Die eigenlijk alleen maar hetzelfde kunstje: De ritmes zijn nagenoeg gelijk, de zang is verwaarloosbaar en er gebeurd weinig spannends met de instrumentatie. En dat terwijl de podiumopstelling zo veelbelovend is: Twee sets drums en percussie, verschillende snaarinstrumenten en natuurlijk een synthesizer. Het enthousiaste begin maakt plaats voor eentonigheid, waardoor Skip & Die zijn charme op het einde verliest.

5 Days Off (124 van 186)

Vervolgens is het wachten op SHMLSS, dus gaan we even in de kelder kijken waar Spacegirls haar charme inzet om het publiek tevreden te houden. Dat gaat best goed. Het is niet te druk en het publiek lijkt het aardig naar haar zin te hebben. In de Grote Zaal gaat het nachtprogramma zometeen na SHMLSS door met The Magician en Tom Trago, maar omdat het erg lang duurt voordat alles staat en we al om half tien in Paradiso waren, houden we het toch voor gezien. Het was een avond met ups en downs. De goede momenten van The Bloody Beetroots en Skip & Die waren heel goed, maar worden enigszins overschaduwd door de momenten die een stuk minder goed waren. Gelukkig was de sfeer perfect, zodat het al met al toch een leuke eerste avond van het electrofestival was.


Tekst: Chantal Koolhaas

Fotograaf: Wilco Mellema