Claw Boys Claw – Hammer

kloboiskloEen nieuwe plaat van de band die dit jaar haar dertigjarige bestaan viert is uit.?Hammer heeft een hoes die nogal kitscherig overkomt, maar meteen de aandacht trekt. Volkomen terecht, want?Claw Boys Claw heeft de luisteraar nog altijd meer dan genoeg spannende en mooie muziek te bieden. Terwijl ik dit zit te typen presenteert de band op 28 februari om 19.00 (het is nu 19.05 uur) de plaat. Met taart, mag vermeld worden.

Weinig rauw opent het fijne nummer ‘600 Monkeys’. Minimaal instrumentarium en zoete vocalen van Peter ter Bos. Een Amerikaanse vibe krijgen we op ‘Picasso’, met de barse stem van de frontman bijna op sprekende toon er overheen. Een?Nick Cave?vergelijking is hier wel op zijn plaats, hoewel deze ongetwijfeld eerder gemaakt is. Speels en vermakelijk, maar ook rauw en een tikje gruizig volgt ‘Power Breakfast’. De titeltrack is ook zo’n fijne, waarop de zang naar voren schuift te midden van donkere americana.

De surfklanken en Chris Isaak-achtige halen gaan verder op ‘Zoo’ en ‘Wade’. De productie van de plaat was overigens in handen van Bj?rn Ottenheim (zZz), wat de duistere en retro-sound verklaart die op ‘Monkey One’ zo duidelijk naar voren komt. De scheurende gitaren en distorted baslijnen op ‘Sucha’ ?getuigen ook daarvan. Opvallend is hoe de drum zo naar de achtergrond is geschoven. Met een drummer als Jeroen Kleijn (Johan, Spinvis, Tim Knol) is dat toch apart. Op ‘My Beautiful Carpet’ horen we hem bijna niet, waar de band overigens net zo grimmig klinkt als The Cramps.

‘Rotate’ is nogmaals een donker, verwarrend nummer, dat stiekem zo kalm klinkt dat je er onrustig van wordt. Een vrolijk popdeuntje volgt met ‘I’ll Be Gone’. Een beetje van die jaren zestig klanken, vrolijk en simpel. Misschien is dat wel hetgeen wat nummers als ‘Suitcase Love’ zo mooi maakt. Het kalme voor de storm, post-punk unieke onvoorspelbaarheid waarin alle mogelijkheden open liggen. Teksten die verwarren en ontroeren, zoals op afsluiter ‘Blanket’. Claw Boys Claw (klo bois klo in de volksmond) weet met haar parkeergaragerock nog altijd te fascineren.