Club Smith @ Rotown, Rotterdam

2013 moet weer het jaar van de Britse gitaarmuziek worden. Er timmeren al heel wat Engelse bands hard aan de weg, en Club Smith is één van hen. Dit viertal uit Leeds maakt energieke indierock met funky randjes en jaren tachtig-invloeden in de lijn van Editors en Bloc Party. Vorig jaar kwam het debuut Appetite For Chivalry uit, en Rotterdam heeft dat goed in de gaten gehad: de zaal stroomt aardig vol op deze regenachtige avond.

De heren laten even op zich wachten, maar rond tienen staan er dan toch ineens vijf muzikanten op het podium. Vijf, want de band heeft een saxofonist meegebracht voor een vleugje extra rock-‘n-roll.?‘In Arrears’ wordt ingezet en de band staat meteen als een huis. Zanger/gitarist Sam Robson stuitert over het podium en speelt gitaar alsof hij bezig is met de moeilijkste, mooiste gitaarsolo ooit. Ook de rest van de band blaakt van het zelfvertrouwen en enthousiasme. Vol gas gaan de vijf dan door, door meteen ‘Nonchalant’ achter het openingsnummer te knallen. De sfeer is hiermee meteen gezet: hier staat een band met ambitie, maar ook met oog voor de lol.

De saxofoon kwam niet zo goed boven de eerste twee nummers uit, maar daarna is hij gelukkig goed te horen. Het blaasinstrument blijkt een hele fijne toevoeging aan de muziek, en de saxofonist staat ook met al het zelfvertrouwen van de wereld te swingen op het podium. Ook het publiek wordt aangemoedigd door Robson, die samen met zijn springende bandleden het goede voorbeeld geeft. Dat laat Rotown zich geen twee keer zeggen: er wordt gedanst en een paar mensen gaan zelfs helemaal los.

De band heeft er duidelijk plezier in en ook de muziek klinkt goed. Hoewel ze met een invaldrummer op de planken staan (drummer Vijay Mistry is onlangs naar Kaiser Chiefs verhuisd), is de band goed op elkaar ingespeeld. En met die aanstekelijke muziek en een air van zelfvertrouwen maakt het dan niet uit dat er een paar dingen misgaan: de microfoon bij het drumstel blijft omvallen en Robsons gitaarband laat los. Afgezien van deze foutjes lijkt het vijftal klaar om de grotere podia te gaan betreden.

Afsluiter na een ruim halfuur is het opzwepende ‘No Friend Of Mine’, waarbij vrolijk meegebruld en -gedanst wordt. Hier horen we inderdaad een goede belofte voor de Engelse gitaarrevival. Als de band dan terugkomt voor een toegift verontschuldigen ze zich: ze hebben maar negen liedjes op het repertoire, wegens de invaldrummer en de nieuwe saxofonist. Rotown vindt het gelukkig prima dat ‘Nonchalant’ nog een keer gespeeld wordt, en ook deze tweede keer springt de band er vol gas in. Club Smith bewijst vanavond dat ook gitaarmuziek prima feestmuziek is. Op naar de grote zalen.

1 Comment

Comments are closed.