Jamie Lidell @ Paradiso, Amsterdam

Het is maar een eigenwijze jongen, die Jamie Lidell. Alhoewel, over een jongen kan je niet meer spreken wanneer er een 39-jarige man voor je staat. Begonnen in de technoscene en dertien jaar geleden als soloartiest zijn debuut uitgebracht, vervolgens bij ieder album dat volgt weer een totaal andere weg inslaan. Je moet het de Brit nageven; aan creativiteit ontbreekt het hem niet.

Dit blijkt al gelijk bij het betreden van de grote zaal van Paradiso. Een bizar geconstrueerde dj-booth opgebouwd uit meerdere lagen voor het arsenaal aan apparatuur van Lidell deelt het podium alleen maar met lichtbalken op de grond en het kenmerkende glas-in-lood van Paradiso wordt verborgen door een gigantisch scherm. Na een klein half uurtje wil hij dat het publiek even de verzorgers van de visuals bedankt en grapt hij dat deze opstelling, plus de visuals die we vanavond voorgeschoteld krijgen op het achtergrondscherm, zoveel kostte dat hij zijn band thuis moest laten. Op voorhand lijkt dit misschien een slechte keuze, maar het pakt meer dan succesvol uit. Lidell ontpopt zich bijna meer tot technoproducer dan tot zanger en enkel de nummers van zijn nieuwste album, Jamie Lidell, zijn nog perfect te herkennen. De rest van de setlist bestaat uit vaak nagenoeg onherkenbaar werk van Multiply, Jim en Compass. Zelfs de grote hits ‘Another Day’ en ‘Multiply’, de nummers waar waarschijnlijk een groot deel van het publiek met smart op wacht, komen voorbij in technoversies die niet zouden misstaan in een willekeurige clubset in Trouw.

Dit zorg ervoor dat het volledige optreden grotendeels ongrijpbaar is en voor de fans van enkel Jim misschien wat zal tegenvallen. Oud werk wordt opgevuld door harde beats die dan wel uit de computer, dan wel uit Jamie Lidell zelf komen. Want wat een genie, hoe hij met enkel stemklanken en beatboxen zo’n stevige fundering voor nummers op kan bouwen. Het feit dat er ook een hoop voorgeprogrammeerd is wordt hem dan ook gelijk vergeven zodra hij weer improviserend aan het werk slaat. Dit zorgt er echter wel voor dat bijna geen enkel nummer nog herkenbaar is, totdat er een bekend zinnetje voorbij komt. Instrumentaal blijft er, behalve van Jamie Lidell-nummers dus, weinig herkenbaars over, alles wordt dansbaarder, harder en rauwer. Want Jamie wil dat we dansen, Jamie wil dat het publiek zich waant in een vuige technobar in Berlijn, en Jamie krijgt dit voor elkaar. Vooral voorin de zaal wordt er steeds meer gedanst en door toevoeging van de spacy visuals voelt het concert ook af en toe als een clubavond. Sommige nummers worden vanuit niets opgebouwd door het loopen van de bonte verzameling aan geluiden die Lidell uit zijn mond kan toveren, anderen worden ondersteund door een beat die hij uit zijn laptop en alle daarop aangesloten apparatuur tovert en weer anderen komen, op de zang na, volledig voorgeprogrammeerd uit de boxen knallen. Maar zelfs deze nummers kunnen niet worden afgeschreven, door de geweldige strot die de Brit rijk is. Zijn herkenbare schreeuwerige stem blijft de boventoon houden en zelfs daarmee improviseert hij erop los. Dit blijkt al helemaal wanneer de twee grote hits in het begin niet eens luidkeels worden meegezongen; het publiek lijkt ze op het eerste gehoor niet eens te herkennen.

Misschien zou hij een groter publiek weten te boeien wanneer hij bij zijn soulwerk ten tijde van Jim was gebleven, maar zoals hij zelf al zegt is hij daar te warrig voor. Jamie Lidell wil niet blijven hangen, hij wil innoveren en vooruit blijven gaan. We worden bedankt dat we hem blijven volgen, ondanks al z’n rare fratsen. Waarschijnlijk zal hij vanavond fans verloren zijn die het toch net iets te veel van het goede vonden, maar who cares? Jamie Lidell doet toch lekker waar hij zelf zin in heeft.

1 Comment

  • Als je, net als Jamie Lidell, van meerdere stijlen houdt, dan heb je bij hem altijd een goede avond. Geweldig zoals die gast kan improviseren!

Comments are closed.