Most Unpleasant Men – Most Unpleasant Men

Mostunpleasantmenlogo(Album – Rough Trade) Most Unpleasant Men. Neem een cocktailshaker en ingredi?nten als jazz, indie, pop en elektronica en je krijgt Most Unpleasant Men. Hoewel de band een eigen sound heeft, hoor je een vleugje van bands als Depeche Mode, Phoenix en Talking Heads terug op het album, dat dertien nummers telt.

De heren en dame van deze Utrechtse band zijn er in geslaagd om een plaat uit te brengen die allerminst saai te noemen is. Het is na Nothing Moves Slower (2009) het tweede album, dit keer met een iets andere samenstelling van bandleden.

Het album begint met ‘Everybody Does’, een aanstekelijk nummer waarbij de synthesizer nadrukkelijk aanwezig is. Diezelfde synthesizer komt op het hele album terug, net als de elektronische drums. Uptempo nummers als ‘Fall Of The City’ en ‘Hole In The Ground’ worden afgewisseld met rustige nummers als ‘Man’, ‘Hippie’ en ‘Doorsteps’. De stem van zanger Joram (tevens co-writer van dit album) is warm en zeer aangenaam, en de teksten zorgen voor stof tot nadenken.

Het album bevat ook grappige nummers, met soms ietwat vage, maar humoristische teksten. ‘Stairs’, ‘It Ticks’ en ‘Dead Cat’ zijn hiervan perfecte voorbeelden. Licht absurd, maar ze beschrijven op een leuke manier zaken die dagelijks voor (kunnen) komen. ’Blankets’ is een punk-achtige song die ervoor zorgt dat de volumeknop vanzelf omhoog gaat.

De laatste nummers van deze cd zijn ?‘This Is It’ en ‘Not That Kind’, ?twee mooie en gevoelige songs die beide een waardige afsluiter van het album zijn. Als luisteraar blijft het een interessant album door de diversiteit aan beats en geluidseffecten. Telkens hoor je wel iets nieuws, waardoor van verveling geen sprake kan zijn. ?De heren en dame van Most Unpleasant Men hebben een mooie plaat uitgebracht dat alles behalve ‘unpleasant’ te noemen is.