Finch @ Melkweg, Amsterdam

Finch, post-hardcore, What It Is To Burn, vroeger. In deze vier woorden is de woensdagavond in de Melkweg wel ongeveer samen te vatten. Al op tijd betreden de Amerikanen het podium in de Oude Zaal. Klokslag half negen begint de What It Is To Burn-show zeer niet verrassend met ‘New Beginnings’.

De band besloot in het kader van het tienjarig bestaan van het album What It Is To Burn er een tournee aan vast te plakken waar ze heel het album integraal zouden gaan spelen. Dit was overigens in 2012, maar de band neemt het niet zo nauw met jaartallen. In 2013 vliegen ze nog lekker verder de aardbol over en komen ze onder andere in Amsterdam. Waarom de show zo vroeg begint? Geen idee. Het voorprogramma is dan onderhand ook al klaar wanneer de meeste mensen de zaal binnen waggelen.

Nee, bij dit concert geen horde meisjes die vooraan willen staan maar grotendeels mannen achter in de twintig die een fatsoenlijk uitzicht op het podium zoeken. De echo en effecten over de zang van Nate Barcalow zijn de eerste drie nummers nog storend, daarna horen we een typische Nate die elke uithaal net niet haalt en elke toonhoogte of té laag, of té hoog inzet. Maakt allemaal geen zak uit. Finch gaat ons namelijk het komende uur bombarderen met enkel hitjes die de gehele zaal gaat meezingen. Zoiets weet je van te voren. Wanneer de band bij het vierde nummer ‘Grey Matter’ belandt komt de dansvloer in beweging. Er wordt wat gepit en tijdens ‘Stay With Me’ zien we zelfs een stagedive en een crowdsurfer.

De avond kan niet stuk. ‘Project Mayhem’ wordt in zijn geheel ten strijde gebracht, tussen ‘Ender’ en ‘What It Is To Burn’ verrast de band de fans met een ander oud nummer: ‘Worms Of The Earth’. Ja, ze gooien er vandaag gas op. Al is de vraag bij Finch natuurlijk altijd of ze er zin in hebben. Nate zegt van wel, maar de bandleden blijven boos naar mekaar kijken en in hun eigen wereld. Nog steeds is deze band een band met ego’s. Gelukkig hebben ze wel al onze favoriete liedjes een keer op één avond gespeeld, daar wordt iedereen blij van.

2 Comments

  • Poooh, krijg je voor dit soort stukjes tegenwoordig al een perskaart? Ik was serieus benieuwd naar hoe mijn oude liefde het gedaan heeft. Had wel een wat romantischer/helderder geschreven stuk verwacht…

Comments are closed.