Hurts – Exile

Hurts - Exile(Album – RCA Records) Ze ontmoetten elkaar bij toeval buiten een nachtclub in Manchester, omdat hun beschonken vrienden ruzie hadden gekregen en elkaar rake klappen stonden uit te delen. Inmiddels zijn we acht jaar verder, en nog steeds delen de twee heren van Hurts rake klappen uit. Niet aan elkaar, maar met hun verkoopcijfers en het aantal fans.

In 2010 komt Hurts op de proppen met debuutplaat Happiness, wat uitgroeide tot een van de beste Britse albums van dat jaar. Hun statige doch dansbare synthpop valt uitstekend in de smaak in binnen- en buitenland en de populariteit van de band groeit gestaag. Vlak voordat het festivalseizoen 2013 aanbreekt verschijnt nu Exile, waarop de strak in het pak geklede Theo Hutchcraft en Adam Anderson de gitaar lijken te hebben ontdekt. Elektronica blijft echter ook op de nieuwe schijf de boventoon voeren, waardoor hij in het verlengde staat van zijn voorganger. De valkuil van dit tweede album zit hem in de diversiteit van de in totaal twaalf nummers. Openingsnummer en titeltrack ‘Exile’ heeft een zangstijl en charme die klinken als het latere werk van Muse, terwijl ‘Blind’ een modern popnummer is dat door zijn voorspelbaarheid en eenvoud een van de mindere nummers van deze cd is. Nummers als ‘The Crow’, ‘Somebody To Die For’ tonen aan dat Hurts niet alleen op de podia een aanwinst is, maar ook uit de voeten kan met kamerliedjes. Verrassend is de breekbare, haast klassieke pianoballad ‘Help’, inclusief koortje, wat een epische afsluiting is van een album dat nieuwe elementen toevoegt aan de bescheiden elektronica die de band bracht waar het nu is.

Exile is een pluriforme opvolger geworden waarmee Hutchcraft en Anderson de Europese festivals dit jaar kunnen gaan afstruinen. Hopelijk strepen ze wel de voorspelbare, soms zelfs langdradige schoonheidsfoutjes van hun setlist af.