Kaki King @ Tivoli Oudegracht, Utrecht

Laat er geen twijfel over bestaan: Kaki King is een nerd. Een gitaar-nerd, welteverstaan. Ze heeft niet voor niets een stuk of vier, vijf exemplaren bij haar op het podium. En al die gitaren hebben ook zo hun eigen verhaal. “Dit is mijn waaier-gitaar”, zegt ze over een gitaar waarvan de fretten in de vorm van een waaier op de hals zijn geplaatst. “Dat is om het allemaal nog wat ingewikkelder te maken. Ik denk dat deze gitaarbouwer eigenlijk pianobouwer wilde worden en toen heeft besloten een hele piano in één gitaar te stoppen”. Maar als die vergelijking op gaat, is Kaki King eigenlijk een pianiste.?Als geen ander weet zij het volledige spectrum aan mogelijke geluiden aan haar instrumenten te ontlokken.

Dat ze vanavond slechts bij een handjevol nummers zingt is dan ook niet meer dan logisch. Instrumentaal is zij fascinerend genoeg. Misschien zelfs nog wel interessanter, of beter: genuanceerder. Laatste album?Glow (2012) is dan ook geheel instrumentaal, waarbij haar gitaarspel begeleid wordt door een strijkkwartet, doedelzakken en percussie.

Zo cre?ert zij voor iedere compositie een eigen geluidswereldje. ‘Holding the Severed Self’ roept daardoor beelden op van een kabbelend beekje op een warme dag, terwijl het vrij drukke ‘King Pizel’ op het album met zijn doedelzakken en speelse gitaargeluid de perfecte achtergrond vormt voor een fijne pint Guinness. Ook voor de trouwdag van haar zusje, vertrouwt zij ons toe. Maar van al die in de Verenigde Staten maar al te gewone huwelijksgekte en meerdaagse festiviteiten moet zij eigenlijk niet zo veel hebben. Van haar hoeft het allemaal niet zo overtrokken en ingewikkeld. Dat blijkt ook uit het hypnotiserende, pulserende ‘Cargo Cult’. En dan zijn er ook nog de Japans aandoende, perfecte kwinten die zij met behulp van een stukje hout ontlokt aan haar gitaar in ‘Bowen Island’. Daar waren de Japanners dan weer een beetje verontwaardigd over toen zij daar speelde. Maar hier in de zaal aan de Utrechtse Oudegracht klinkt het vooral intrigerend.

De kleine Amerikaanse heeft overigens sowieso een innemende persoonlijkheid en bovendien veel te vertellen. Zo vertelt ze dat ze van Nederlanders houdt, maar net iets minder dan van Brazilianen en dat het voelt alsof we heel dichtbij zijn, ondanks de afstand van de rijen stoelen tot het podium. Maar wanneer zij als opmaat naar ‘Night After Sidewalk’?vertelt over haar mislukte ‘open mic night’ in het New Yorkse Sidewalk Café, is zij in tegenstelling tot veel van dit soort anekdote-vertelsters eens niet moralistisch. In plaats van ‘geef niet op’ is de boodschap namelijk ‘open mic nights in New York zijn stom’. En dat is net zo verfrissend als de mooie, ingetogen maar toch persoonlijke anderhalf uur muziek waarop zij haar publiek vanavond trakteert.

Een concert van Kaki King blijkt de spontane verkoelende duik op een warme zomerdag, waarvan je niet eens wist dat je er zo’n behoefte aan had. Het voortkabbelende gitaarspel, afgewisseld met zang en functionele gitaar-acrobatiek werkt verfrissend. Dat zij dan ook nog eens zo’n fijn mens blijkt te zijn, is het kersje op de taart.