The Soft Moon @ Melkweg, Amsterdam

De formatie rond Luis Vasquez die de naam The Soft Moon mee heeft gekregen maakt niet echt gezellige muziek. Tweede album Zeros werd vorig jaar dan ook heel toepasselijk afgeleverd rond Halloween en bevat donkere, dreigende, woest voortdenderende nummers als ‘It Ends’, ‘Zeros’, ‘Insides’, en single ‘Die Life’. Dat ze niet voorbij zijn gekomen op de bekende radiozenders kan kloppen: de holle drums, donderende bassen, en onheilspellende synths zijn niet bepaald radiovriendelijk. Gezongen wordt er niet veel, of dan in ieder geval niet verstaanbaar, maar zwaar geademd en semi-angstig gegild wel. De donkere kleuring en repetitieve riffs doen denken aan Joy Division en Bauhaus. Er is vanavond dan ook aardig wat publiek aanwezig dat deze bands uit de vroege jaren 80 wellicht nog aan het werk heeft gezien.

tsm_melkweg_roar_01-3

Onder de indruk is dit deel van het publiek alleen niet bepaald. De rest ook niet trouwens. Aan de uitvoering van de nummers ligt dit niet. The Soft Moon speelt strak en doelmatig. Ook aan de podiumpresentatie is, heel toepasselijk, bijzonder weinig overtolligs te ontdekken. De bandleden staan en zitten zo goed als onbeweeglijk verspreid over het podium. Dat podium is ook nog eens voortdurend in rook gehuld en lijkt nooit te veel licht toe te laten. Behalve als het tijd is om de stroboscopen aan te zetten dan.

TSM_Melkweg_ROAR_02

Waar het matige succes van vanavond dan wel aan ligt? Waarschijnlijk is het een combinatie van factoren. Aan de ene kant is het repertoire van de Californische heren nu niet bepaald afwisselend te noemen. Dat is in principe natuurlijk prima en kan zelfs bijzonder prettig hypnotiserend werken. Vanavond wordt dat effect alleen jammergenoeg tenietgedaan door de relatief lange pauzes tussen de nummers. En als er wel gespeeld wordt, vertaalt de van de muziek uitgaande dreiging zich niet naar een bijpassende houding van de bandleden. Hun houding is sto?cijns, maar niet afstandelijk zoals je zou verwachten. En als klap op de vuurpijl: na een schamele drie kwartier, inclusief technische mankementen, is het vanavond alweer gedaan.

TSM_Melkweg_ROAR_03

Toch heeft The Soft Moon potentie. Voor iedereen die wel iets heeft met strakke ritmes, repetitieve riffs en een dreigend industrieel geluid, is het de volgende keer dat ze langskomen dan ook helemaal geen slecht idee om de gok te wagen. Hopelijk brengen ze dan ook hun venijn weer mee het podium op. Dan zou het nog wel eens behoorlijk spannend kunnen worden.

tsm_melkweg_roar_04-2

Tekst: Natasja ter Voert

Fotografie: Dani?l de Borger