Melvins Lite @ Patronaat, Haarlem

Waar Cola Light de light variant van Coca Cola is omdat er minder suikers inzitten, zo is Melvins Lite de light variant van Melvins omdat de band minder leden heeft. Klinkt simpel en klopt helemaal, maar het dekt de lading niet volledig. Waar oerleden Buzz Osborne en Dale Crover wel deel uitmaken van Melvins Lite, zijn Jared Warren en Coady Willis niet van de partij. In plaats daarvan is Tomahawk en Fantomas-bassist Trevor Dunn het derde lid van deze line-up.

Melvins_Patronaat_ROAR_01

Vaste supportact Big Bussiness mag de avond in de Haarlemse zaal openen, maar het is nog behoorlijk rustig als de drie heren beginnen aan hun set. De band bestaat uit onder andere de eerder genoemde Warren en Willis, om het geheel nog wat ingewikkelder te maken. Het zorgt voor een wat vreemde opstelling op het podium: een groot drumstel met plaats voor twee drummers midden vooraan op het podium en daarnaast ruimte voor de andere muzikanten. Er is niet mis met de sludge metal die de heren ten gehore brengen, maar het echte wauw-gevoel ontbreekt. Daarvoor is de band simpelweg niet bijzonder genoeg.

Melvins_Patronaat_ROAR_02

Na een aantal vreemde elektronische geluiden betreden de heren van Melvins Lite één voor één het podium. Eerst Dunn, die een bezwerend ritme op de contrabas begint te spelen, gevolgd door Crover, die in volstrekte willekeur spastische percussiepartijen de revue laat passeren en als laatste cultheld Osborne, die vreemde geluiden uit z’n gitaar produceert. Het lijkt alsof de drie heren in drie totaal verschillende werelden zitten en het publiek vindt het maar wat prachtig.

Melvins_Patronaat_ROAR_03

Het lijkt onmogelijk, maar het gejam ontaard eindelijk in meer melodie. Op hoog tempo werken de heren zich door de set heen. Het applaus van het ene nummer is nog niet afgenomen, of de akkoorden van het volgende klinken alweer. Osborne (King Buzzo voor vrienden) is voor de gelegenheid gehuld in een lang zwart gewaad met col en z’n karakteristieke kapsel lijkt grijzer en hoger dan ooit te voren. Met een norse blik kijkt hij de zaal aan; een lach is niet zichtbaar.

Melvins_Patronaat_ROAR_04

Naarmate de show vordert lijkt er meer flow in het geheel te komen; nummers volgen elkaar op een meer natuurlijke manier op en ook het publiek lijkt wat losser te worden. Vijfde studioplaat Houdini, volgens menig kritisch journalist de beste van de Melvins, komt er wat karig van af. Maar het is toch de opener van die plaat, ‘Hooch’, die na een krappe drie kwartier voor het meeste enthousiasme in het publiek zorgt. De show is bij vlagen spannend, maar de?de ‘awesome’ factor ontbreekt vanavond helaas.

Melvins_Patronaat_ROAR_05

Tekst: Jeffrey Zweep
Fotografie: Dani?l de Borger