The Knife @ Paradiso, Amsterdam

Door Tim van Meurs 7 mei 2013 1

Laten we vooropstellen dat deze recensie a) afbreuk doet aan het concert, b) door veel concertgangers niet gesteund zal worden en c) een concert beschrijft dat eigenlijk niet te beschrijven valt, eigenlijk niet eens een concert was. Al vanaf de eerste seconde maakt The Knife dit duidelijk. Shaking the Habitual-track ‘A Cherry on Top’ vormt de opener van de avond, waarbij het publiek al gelijk getest wordt. Want wat is er nou eigenlijk live? Op het podium staat een gestalte met een kap over zijn of haar hoofd te spelen op een instrument dat waarschijnlijk geen naam zal mogen hebben. Met een lichtgevende strijkstok wordt er gestreken over een houten paal met een snaar, waar vervolgens krakerige vioolklanken uitkomen. Verder is het vrij donker op het podium en klinkt het nummer vrij identiek aan de albumversie uit de speakers. Houdt The Knife ons dan al vanaf minuut één voor de gek? Waarschijnlijk wel, want al snel verdwijnen de instrumenten en blijft er een team van dansers over. Een team van mannen en vrouwen, want seksegelijkheid is en blijft een van de centrale thema’s van het album en deze tour.

Ook dit is weer iets waar de Zweden ons mee voor de gek houden; van een afstandje is er daadwerkelijk moeite nodig om te concluderen wie mannelijk en wie vrouwelijk is. Het toppunt hierbij vormt de mannelijke helft van The Knife, Olof Dreijer, die met zijn tengere lichaam en blonde paardenstaart niet echt van een vrouw te onderscheiden is. Samen met zijn zus vormt hij eigenlijk, raar genoeg, de vreemde eend in de bijt op het podium. De overige aanwezigen hebben zeer professionele dansskills, waardoor het eigenlijke duo een beetje bij in het niet valt. Waar dit echter bij een normaal concert niet op zal vallen omdat eventuele dansers daarbij als achtergrondmateriaal fungeren, kan het publiek er bij The Knife niet omheen. Een groot deel van het optreden is namelijk gewoon een verkapte dansvoorstelling.

Als tijdens de outro van ‘A Tooth for an Eye’ het gehele gezelschap met haar vingers begint de knippen en hier langzaamaan de hele zaal bij meekrijgt, is het onmogelijk om niet even aan Westside Story te denken. Vervolgens loopt dit over in een dansvoorstelling waarbij de studioversie van ‘One Hit’ de zaal door klinkt. Waar eerst nog wel een beetje de schijn opgehouden wordt dat er wel degelijk sprake is van een livespel, wordt dit steeds verder op de avond minder en minder, zoals ook hier het geval. Niemand zingt, bespeelt een instrument of doet zelfs maar net alsof; we hebben hier te maken met een kunstproject, niet met een concert.

Het raarste volgt echter nog, wanneer de groep het podium verlaat na ‘One Hit’, maar wel ‘Networking’ laat horen. Opnieuw niets live, slechts de albumversie. Niemand op het podium, slechts een lichtshow, zes minuten en 42 seconden lang. Maar klaar zijn ze allesbehalve. Niet met hun performance en al helemaal niet met hun fratsen. Voor ‘Got 2 Let U’, de enige gespeelde Deep Cuts-track komt er een scherm het podium op, waarop het gezicht van een onbekende man verschijnt die de mannelijke vocals van het nummer tot zich neemt. En terwijl dit al raar is, worden de vrouwelijke vocals ook nog eens niet door zangeres Karin Drijer Andersson verzorgd, maar door een van de danseressen. Dat het dan wel de stem van Drijer Andersson is, kan dan weer worden toegevoegd aan het rijtje bizarre gebeurtenissen van de avond: er wordt simpelweg geplaybackt. Niemand is wie hij moet zijn, iedereen is elkaar en niets is wat het lijkt.

‘Ready to Lose’ wordt gepresenteerd als een ballad, waarbij Drijer Andersson achter een piano kruipt en de rest van de groep er enkel bijzit, met uitzondering van degene die de triangel bespeeld. Het nummer wordt echter niet als ballad gespeeld; de instrumenten van de studioversie zijn gewoon aanwezig, maar niemand neemt ze tot zijn rekening. En eigenlijk is er van de piano ook vrij weinig te horen. Er wordt dan ook weer snel overgestapt op het simpelweg omarmen dat er weinig tot niets live is bij ‘Full on Fire’. De groep dansers, inclusief The Knife zelf, staat de eerste vijf minuten volledig stil, waarna elk lid een ander instrument uitbeeldt, volledig op de maat van de muziek. Gek genoeg gaat (een deel van) het publiek toch wel volledig los op elk nummer, uiteraard afgewisseld met verwarde blikken en opmerkingen. Als ‘Silent Shout’, waarschijnlijk toch wel de grootste hit van The Knife, dan als afsluiter gespeeld wordt kan de avond al helemaal niet meer stuk. We willen zelfs even geloven dat Karin hier gewoon live zingt. Wat er precies op het podium gebeurd is echter vrij onduidelijk; de lichtshow laat ons enkel wat heftig bewegende silhouetten van het gezelschap zien.

Na deze track is het concert wel abrupt afgelopen. De afterparty-DJ begint direct en een toegift kan wel vergeten worden. Een kijk in de zaal levert gemengde reacties op, van teleurgesteld hoofdschudden tot extatisch springen. En The Knife en vrienden? Die zitten waarschijnlijk weer in de kleedkamer en lachen de lul uit hun broek. Of de vagina natuurlijk, want hey; gender equality!

Eén reactie »

  1. karina 10 mei 2013 om 01:20 -

    “Voor ‘Got 2 Let U’, de enige gespeelde Deep Cuts-track komt er een scherm het podium op, waarop het gezicht van een onbekende man verschijnt die de mannelijke vocals van het nummer tot zich neemt.”
    Volgens mij was deze onbekende man een verklede Karin Dreijer Andersson 🙂