The Ocean – Pelagial

Door Jeffrey Zweep 10 mei 2013 Reacties staat uit voor The Ocean – Pelagial

TheOceanPelagialROARezine(album – Metal Blade) Met nieuwe zanger Loic Rosetti voer de muziek van het Duitse The Ocean een duidelijk andere koers op het conceptuele tweeluik Heliocentric / Anthropocentric. Rosetti is minder een brulboei in vergelijking met voorganger Mike Pilat – die het gros op meesterwerk Precambrian bij elkaar schreeuwde – waardoor de twee platen veel rustiger waren. Maar grootste minpunt was dat er weinig flow in het geheel zat, waardoor de beide albums zich niet fijn laten beluisteren.

De Duitsers zijn terug, met natuurlijk weer een conceptplaat. Ditmaal eindelijk één die dichtbij de naam van het collectief staat, eindelijk één die iets met water te maken heeft. Pelagial is namelijk een plaat over de lagen van de oceaan en wordt uitgebracht als?dubbelaar: één schijf met vocalen en één volledig instrumentaal.

Opener ‘Epipelagic’ – de natuurkundige naam van de bovenste waterlaag, die tot 200 meter diepte loopt – is doorspekt met pianopartijen en strijkgeluiden en gaat vloeiend over in ‘Mesopelagic: Into the Uncanny’. Dit eerste echte nummer staat bol van de progpartijen en de vele cleane vocals van Rosetti, die – in tegenstelling tot de twee voorgaande platen – nu wel één geheel met de instrumentatie vormt. Ook komt zijn schreeuwwerk beter naar voren en zit hier veel meer variatie in qua intensiteit.

De plaat laat zich luisteren als één groot nummer van ruim 53 minuten; alle tracks vloeien heel prettig in elkaar over, maar laten zien dat ze afzonderlijk ook hun kwaliteiten hebben. The Ocean zuigt de luisteraar op Pelagial mee op reis door de lagen van de oceaan. De muziek en vocals worden harder naarmate we dieper het water ingaan. De bathypelagische zone, welke uit liefst drie tracks bestaat, klinkt al zwaar en hard, en we zijn nog niet eens halverwege de reis naar de waterige diepten.

Toch neemt de band even gas terug op ‘Abyssopelagic II: Signals of Anxiety’. Op dit tweede en laatste nummer van de abyssopelagische zone – de zone die van 4.000 m tot 6.000 m diepte gaat – klinken de cleane vocals en de ietwat terughoudendere instrumentatie als de laatste restjes hoop tot aan de bodem van de oceaan.

Hierna volgt een duidelijke verandering in de instrumentatie, die steeds logger en onheilspellender klinkt. Terwijl de oerritmes in de intro van ‘Demersal: Cognitive Dissonance’ het begin van het einde van de reis inluiden en de screams dieper en rauwer klinken, wordt de instrumentatie beklemmender. Afsluiter ‘Benthic: The Origin of Our Wishes’ is een doommetal track in de meest logge en intrigerende soort en laat met z’n doodsschreeuwen en intrigerende gitaargeluiden de luisteraar verbouwereerd achter.

Met Pelagial heeft The Ocean een meesterwerk afgeleverd, iets wat er op voorhand niet aan zat te komen: Rosetti kampte met ernstige stemproblemen en bandleider Robin Stapps wilde in eerste instantie een volledig instrumentale plaat afleveren. Naarmate Rosetti herstelde werd zijn aandeel groter en dit heeft ertoe geleid tot deze dubbelaar. Op deze tweede schijf zijn door de afwezigheid van de vocalen enkele muzikale subtiliteiten te ontdekken en geeft heel goed weer hoe sterk het geheel in elkaar zit. De grootste zorg was de last-minute toevoeging van de vocalen, de vrees was namelijk dat dit te gehaast zou klinken. Slechts op een enkel moment lijkt dit het geval te zijn, als deze net iets anders in de mix staan, maar in plaats van dat dit afbreuk aan het geheel doet, zorgt dit ervoor dat dit juist z’n charmes heeft.

De gitaargeluiden klinken subliem, het drumwerk intrigerend en bastonen zijn zowel ondersteunend als dragend. Muzikaal is de plaat zeer divers: de pianotonen worden niet alleen in de intro gebruikt, maar worden gedoseerd over de gehele plaat. De instrumentatie is niet meer in één hokje te plaatsen, elementen van postrock, progrock, sludgemetal, doommetal en experimental komen voorbij. Daadwerkelijk alles is briljant met elkaar verweven: riffs komen en gaan en worden soms minuten later herhaald en samples uit onderzee?rs en van water vormen de sfeervolle achtergrondgeluiden. De band liet zich deels inspireren door de uit 1979 afkomstige klassieker Stalker, een film van de Russische regisseur?Andrej Tarkovski. De film heeft dezelfde onheilspellende sfeer als de plaat en gaat ook over een reis die steeds moeilijker en zwaarder word. Lyricaal wordt deze reis uitgebeeld als zijnde een psychologische reis naar de afgronden van de menselijke geest, diens onderbewustzijn en naar?de essentie en de oorsprong van de verlangens en wensen van de mens, iets wat al in de titels naar voren komt. Op deze manier is Pelagial meer dan een reis naar de diepten van de zee en laat The Ocean zien hoe sterk ze een concept kunnen uitwerken. Deze plaat verdient dan ook één titel: meesterwerk.

Je kunt geen reactie achterlaten.