Phosphorescent @ Bitterzoet, Amsterdam

Door Robin Oostrum 12 mei 2013 Reacties staat uit voor Phosphorescent @ Bitterzoet, Amsterdam

Na het uitbrengen van Here’s To Taking It Easy?in 2010, besloot Matthew Houck er even tussenuit te gaan. Mentaal gesloopt dook hij onder in de kleine Mexicaanse gemeenschap Tulum, waar hij – als we alle interviews moeten geloven – eenzame wandeltochten door bossen en moerassen ondernam. Het resulteerde begin dit jaar in?Muchacho, het zesde studio-album onder zijn alter ego?Phosphorescent. Een album dat door velen wordt beschouwd als het beste dat 2013 tot nu toe te bieden heeft, en dus is het geen verrassing dat de band vanavond in een uitverkocht Bitterzoet staat.

Voor de duidelijkheid: Phosphorescent is live inderdaad een band. Matthew wordt op het krappe podium bijgestaan door twee drummers, twee toetsenisten en een bassist, hetgeen een sterk Bon Iver-gevoel oproept. Tel daar het eenzame opnameproces van?Muchacho, het bijzondere stemgeluid van Matthew?en zijn verwilderde uitstraling bij op, en je waant jezelf echt even bij een optreden van Justin Vernons verfijnde winterfolk. En ja, in openingsnummer ‘Terror in the Canyons (The Wounded Master)’ hoor je zelfs een zelfde soort tekst terug, met kwellingen verscholen achter onduidelijke metaforen als “I was the holy lion, I was the cage / I was the bleeding actor, I was the stage.”

Ironisch is de uitvoering van ‘Song for Zula’: het nummer waarmee Phosphorescent eerder dit jaar definitief doorbrak, is het zwakste moment van de avond. De dreunende synths en het vol pathos gezongen “Honey I am not some broken thing / I do not lay here in the dark waiting for thee” klinken vanavond vlak, en sneeuwen onder in rumoer uit de zaal. Het is samen met ‘Ride On / Right On’ sowieso een vreemd moment in de set: beide hits worden weggemoffeld in het midden van de setlist, terwijl vlak daarvoor een bezeten versie van ‘Tell Me Baby (Have You Had Enough)’ nog op een ovationeel applaus van alle aanwezigen kon rekenen. Hetzelfde geldt vervolgens voor ‘Nothing Was Stolen (Love Me Foolishly)’, niet toevallig ook een nummer van het album hiervoor.

Hoogtepunt is afsluiter ‘Los Angeles’, óók al een nummer van Here’s To Taking It Easy. Als de zaal hierna ademloos en volledig stil toekijkt hoe Matthew als toegift in zijn eentje ‘Wolves’ en oudje ‘When We Fall’ ten gehore brengt, is de conclusie simpel: live is het niveauverschil tussen?Muchacho en het oudere werk nog te groot. Maar wees gewaarschuwd: met het geweldige songmateriaal dat?Muchacho te bieden heeft, is een onvergetelijk optreden niet ver weg. Vanavond komt Phosphorescent al dicht in de buurt.


Je kunt geen reactie achterlaten.