Peace @ Tivoli de Helling, Utrecht

In de afgelopen zes maanden was het Engelse Peace maar liefst drie keer te bewonderen in Nederland. Na twee eerdere optredens in Paradiso is het nu de beurt aan de intieme, ietwat afgelegen Tivoli de Helling.

De opkomst is matig vanavond. Als het vijftal van Soul Sister Dance Revolution het eerste nummer inzet, begint de zaal voller te lopen en is de Helling tot ongeveer de helft gevuld. De voormalig 3FM Serious Talent-band begint met een flinke dosis enthousiasme hard aan de set. Dat de mannen Kasabian en Queens of the Stone Age tot hun invloeden rekent is goed hoorbaar. En ook Editors en Muse zijn met name qua zang niet ver weg. Bij single ‘Hold The Line’ en ‘The Ripper’ is duidelijk het kenmerkende geluid van Kasabian te horen en bij ‘Baby Gaselle’ is het Queens of the Stone Age allover. Gedurende het optreden weten de mannen het publiek goed op te warmen. De harde drums, sterke stem, de nog hardere gitaren en de lekker in het gehoor liggende rocksongs vallen goed. Een minpuntje: de veel te aanwezige tamboerijn voegt weinig toe en kan eigenlijk achterwege worden gelaten.

Met de sterke EP Delicious wist Peace de aandacht te trekken van de Engelse pers. Vooral de NME was lovend over het viertal uit Birmingham. De band werd genomineerd voor de BBC Sound of 2013, speelde op London Calling, deed samen Palma Violets de NME Award Tour en dat zonder een debuutalbum uit. Nu is daar In Love – een verzameling van 10 aanstekelijke nummers met ieder een interessante hook en genoeg hitpotentie – waarmee Peace de wereld rondtoert.

Doordat er eerst een viertal albumtracks gespeeld wordt, komt de band in het begin niet goed uit de verf. Pas als de bekendere single ‘Follow Baby’ ingezet wordt, en de herkenning daar is bij het publiek, wordt de show wat losser. Veel interactie met het publiek is er overigens niet. Af en toe weet de zanger tussen de nummers door wat in de microfoon te mompelen maar de band is vooral druk met zichzelf. En dit komt de show niet ten goede. Het publiek staat erbij en kijkt te vaak naar de rug van zanger Harrison Koisser. En dat terwijl de potentie er wel is. ‘Wraith’, ‘Bloodshake’, ‘California Daze’, ‘Lovesick’, ‘Higher Than The Sun’ en ‘1998 (Delicious)’ zijn stuk voor stuk sterke songs. Vooral laatstgenoemde kan als hoogtepunt van de avond worden bestempeld. De uitvoering van Binary Finary’s tranceklassieker is een zeer geslaagde maar duurt net te lang. Om dat goed te maken sluit de band af met de hitsingle ‘Wraith’. De band weet de hooks en het aanstekelijke van Foals perfect te combineren met de Madchester-sound van The Stone Roses. De heren zijn goed op elkaar ingespeeld en Harrison is goed bij stem. Maar op het podium is Peace teveel naar binnen gekeerd en dat is jammer.