Suuns @ Melkweg, Amsterdam

Door Natasja ter Voert 15 mei 2013 Reacties staat uit voor Suuns @ Melkweg, Amsterdam

Het vierkoppige monster van een band dat de naam?Suuns draagt heeft goede herinneringen aan Amsterdam. Naar eigen zeggen spelen ze er altijd goede shows en daar waren wij het na hun allereerste bezoek aan de hoofdstad al mee eens. Na sterke optredens op festivals als Lowlands en Le Guess Who??en het verschijnen van?tweede album?Images du Futur?blijft het dan ook eigenlijk een raadsel waarom het vanavond niet stampvol is in het kleine zaaltje aan de Lijnbaansgracht.

Dat tweede album is namelijk lang niet slecht. Integendeel. Meer?elektronica,? meer rust, maar nog altijd dat pulserende hypnotiserende, net niet helemaal lekker dansbare wat debuut?Zeroes QC destijds?zo’n opvallende plaat maakte. Er is vanavond dan ook veel ruimte ingeruimd voor nieuw werk, met ‘Music Won’t Save You’, ‘Powers of Ten’, en het door een wobble bas gedragen ‘2020’ als openend drieluik. De slim gefilterde nummers van het debuut die ook op de setlist terecht zijn gekomen zorgen, weinig verrassend, voor de meest enthousiaste reacties van het publiek. Toch zijn ze niet minder of meer dan de rest van wat te horen is.

Wat gaandeweg wel steeds duidelijker wordt is dat dit vierkoppig monster zonder duidelijk gezicht een mooie ontwikkeling door heeft gemaakt de afgelopen jaren. Al die extra elementen zorgen voor verdwaalde britpop-, jaren negentig MTV-, en rockgitaar-momentjes, terwijl het toch allemaal futuristisch aan blijft doen. Zanger Ben Shemie staat nog altijd voor het publiek links op het podium zijn teksten te zingen, prevelen en sissen, op gelijke hoogte met gitarist/bassist Joe Yarmush en bassist/toetsenist Max Henry, maar licht is er daar op het podium veel meer dan voorheen. Minder donker in meerdere opzichten dus, maar mede daardoor krijgt Suuns wel steeds meer een eigen gezicht.

Met alle registers open stomen de Canadezen via prijsnummers ‘Up Past the Nursery’ en ‘Sweet Nothing’ uiteindelijk af op niet één, maar twee toegiften. De spanningsboog blijft onafgebroken intact, mede door de inspanning van een stevig door drummende?Liam O’Neill. De ruimte tussen de afzonderlijke nummers wordt slim ingekleurd. Uiteindelijk zijn het de mineurakkoorden van ‘Gaze’ die de opmaat vormen van de laatste wijd uitwaaierende climax. Er rest maar één conclusie. Een volgende keer hoort die zaal gewoon helemaal vol te staan.


Je kunt geen reactie achterlaten.