Veronica Falls @ Paradiso, Amsterdam

Door Leonie Poot en Michelle Westhoeve 17 mei 2013 2

?‘Bury me alive!’ zingt Roxanne Clifford met een grote lach op haar gezicht. Eerder deze avond heeft ze al gezongen over kerkhoven en zelfmoord door van een klif af te springen, terwijl het publiek vrolijk danste.?Het is typerend voor het Londense Veronica Falls: duistere teksten in combinatie met vrolijke, jangly gitaarpop. Het kwartet bracht dit jaar hun tweede album Waiting For Something To Happen uit, wat goed werd ontvangen. Vanavond sluiten de Britten hun Europese tour af in Amsterdam, in de goed gevulde bovenzaal van Paradiso.

Veronica Falls

Zoals Waiting For Something To Happen geopend wordt met het nummer ‘Tell Me’, wordt de avond dat ook. De sfeer zit er meteen goed in, het publiek beweegt mee en ook de muzikanten lijken er zin in te hebben. Op bassiste Marion Herbain na dan, die als een stilstaande pilaar haar instrument bespeelt en weinig oogcontact maakt met het publiek. We wijten het maar aan verlegenheid.

Zangeres Roxanne is daarentegen totaal niet verlegen. Ze danst heen en weer met haar gitaar en loopt over van enthousiasme. Dit zorgt er ook voor dat de nummers live meer pit hebben dan op de plaat, waar ze soms wat braafjes kunnen klinken. De Britten blijken echter meesters in levendige rammelpop, vooral bij de nummers van het eerste album, die wat meer lo-fi klinken en aan The Pains Of Being Pure At Heart doen denken. Het gitaargeweld staat helaas wel iets te hard, waardoor we de zang soms niet zo goed kunnen verstaan. En dat is jammer, want de stemmen van Roxanne en zanger/gitarist James Hoare passen juist perfect bij elkaar.

Veronica Falls

De meeste Veronica Falls-nummers halen net de drie minuten, en daarom worden er vanavond veel liedjes gespeeld. De set bouwt mooi op, met het slim geplaatste, western-achtige ‘Bad Feeling’ tussen alle rammelpop door, die hier en daar wat op elkaar kan gaan lijken. Als James problemen heeft met zijn gitaar en een onderdeel kwijt is, verliest het publiek de aandacht wel even, maar gelukkig wordt het ontbrekende deel gevonden (Roxanne: ‘That was nearly a disaster!’) en kan de band weer gewoon verder. Richting het einde gaan de Londenaren steeds beter spelen en kan er zelfs een lachje af bij Marion. Het energieke blokje ‘If You Still Want Me’/’Buried Alive’/’Wedding Day’ wordt uitstekend gespeeld en krijgt veel mensen aan het dansen.

Veronica Falls

De toegift bestaat uit ‘Right Side Of My Brain’ en ‘Stephen’, beide van het eerste, self-titled album. Drummer Patrick Doyle bedankt het publiek en verkondigt dat Amsterdam de ideale plaats is om de tour af te sluiten. En dat vindt het publiek ook: er wordt enthousiast geklapt en gegild. Ondanks de mankementen aan het geluid en James’ gitaar was dit inderdaad een goede manier om de tour te eindigen, met overtuigende liedjes die de zaal makkelijk meekregen.

2 Reacties »