Chet Faker @ Rotown, Rotterdam

Door Michelle Westhoeve 20 mei 2013 2

Rotown beleeft naar eigen zeggen haar drukste concertweek ooit, en op deze zonnige Pinksterzondag staat er een interessante Australische act in de Rotterdamse zaal.? Chet Faker, nom de plume van baarddrager Nick Murphy, schotelt ons een gerecht voor met een flinke scheut soul, een tikje jaren negentig-r&b (zoals hip is tegenwoordig) en een snuf elektronica. Gisteren stond hij al in de Tolhuistuin voor de buiteneditie van London Calling, vandaag mag de tweede stad van Nederland kennismaken met de man achter de bloghype.

De zaal is compleet afgeladen en het geroezemoes is groot, maar het wordt snel stil als Chet Faker, vanavond een vierkoppige band, een abstract intro inzet dat overloopt in een cover van Burials ‘Archangel’. Meteen valt Nick Murphy’s geweldige, soulvolle stem op en ook het drumwerk is zeer strak. Het publiek is meteen enthousiast en blijft dat ook bij de volgende nummers, die veel minder elektronisch klinken dan op de prijswinnende EP Thinking In Textures. Het geluid is organischer en staat precies goed afgesteld, met ruimte voor een lekker luide, lome bas.

De bebaarde frontman houdt van praten, zo zegt hij zelf, en kletst dan ook genoeg met het publiek. Hij heeft zelfs een Nederlands woordje geleerd (‘Dorst! I don’t even know what that means. Is it like, ‘I’m thirsty’?’ – om vervolgens een grote slok drinken te nemen) en vertelt over zijn nummers.
Vanavond speelt hij zijn eerste headlineshow buiten Australi?, en meteen ook zijn eerste uitverkochte show buiten zijn thuisland. Daar mag hij best trots op zijn, en het is ook helemaal niet vreemd dat er zoveel mensen op deze sfeervolle muziek zijn afgekomen.

Want een goede sfeer, die hangt er vanavond. Hoewel de zaal volledig gevuld is, heeft het concert toch iets intiems. Het komt wellicht door het feit dat Murphy een band heeft meegenomen en geen geluiden uit een laptopje tovert, en anders komt het wel door zijn warme vocalen. Het publiek smult er in ieder geval van, al lijkt de zaal soms niet goed te weten wanneer een nummer is afgelopen: meer dan eens moet Murphy ‘thank you!’ in de microfoon roepen voordat men durft te klappen.
Als de Australi?r na amper drie kwartier aankondigt dat ze nog één liedje overhebben, zijn de kreten van verbazing groot. Is het nu al voorbij? ‘I’m Into You’ is in ieder geval een heerlijke afsluiter waarbij de zaal heen en weer deint, maar meteen nadat de band van het podium verdwijnt ontstaat er veel ‘We want more!’-geroep en gegil.

Het viertal keert terug voor een toegift, bestaande uit ‘No Diggity’, de cover van jaren negentig-r&b-groep Blackstreet waarmee Chet Faker een bloghype werd. Het nummer wordt uitstekend gespeeld, met een uitgesponnen, jammend einde waarin Murphy zijn bassist, gitarist en drummer voorstelt. Met een laatste ‘No diggity, I got to bag it up’ is de avond dan echt voorbij en heeft Chet Faker er een heleboel nieuwe fans bij. De hype maakt live alle verwachtingen waar en gaat nog veel groter worden. Rotown mag Chet Fakers eerste uitverkochte zaal zijn buiten Australi?, maar het wordt zeker niet zijn laatste.

2 Reacties »