Le Guess Who? May Day 2013

Door Arend Oosterlee 20 mei 2013 2

Naast het reguliere festival aan het eind van ieder jaar organiseert?Le Guess Who??sinds vorig jaar ook het ééndaagse festival?Le Guess Who? May Day. Vorig jaar had de organisatie op die dag al een line-up om van te smullen, met onder andere Cloud Nothings en Bear In Heaven als grootste namen. Dit jaar zijn de namen nog wat groter met?Deerhunter,?Thee Oh Sees,?Unknown Mortal Orchestra?en?Mikal Cronin?als publiekstrekkers. Met zo’n geweldige line-up moeten er natuurlijk moeilijke keuzes gemaakt worden, vooral wanneer Deerhunter tegelijk staat geprogrammeerd met Mikal Cronin. Wij kiezen voor de route UMO – Deerhunter – Thee Oh Sees, die gelukkig allerminst tegen bleek te vallen.

Allereerst is het tijd voor?Unknown Mortal Orchestra?in Tivoli Oudegracht. Met het titelloze debuut uit 2011 en het eerder dit jaar verschenen?II?maakt de band rondom zanger/gitarist Ruban Nielson melodieuze popliedjes doordrenkt met psychedelica en met een flinke knipoog naar de jaren zestig en zeventig. We verwachten daarom een ietwat rustige opener voor het hierna te verschijnen Deerhunter, maar niets blijkt minder waar. De band opent met het speelse nummer ‘Monki’ (II)?en barst hiermee al binnen enkele minuten uit in een verrassend hard en energiek improvisatiespel. Een nummer als ‘Monki’ leent zich dan ook erg goed voor improvisatie, met het vooral instrumentale tweede deel. Toch zien we dit ook in de rest van het concert terug. Bij elk nummer, hoe rustig deze op de albums ook klinken, geeft de driekoppige band een stuk meer gas. De drie geven alles in hun spel en dit levert niet alleen een prachtig schouwspel op, maar – niet onbelangrijk – klinkt ook nog eens geweldig. Ondanks het stevige drinkgedrag van vooral Nielson en het verwarrende gebrabbel tussendoor blijkt het concert muzikaal gezien dik ?in orde. Misschien door het energieke spel niet precies wat we hadden verwacht, maar UMO blijkt live een bijzonder aangename verrassing.

Terwijl een deel van het publiek al tijdens UMO is vertrokken voor het concert van Mikal Cronin in Tivoli De Helling verzamelt zich in de voorste regionen van Tivoli Oudegracht de fanschare van?Deerhunter. Deze band uit Atlanta is dan misschien nooit op grote schaal doorgebroken, maar verzamelt toch met elk album meer trouwe fans. Terecht ook, want tot op heden is er geen enkele band die in de buurt kan komen van de bijzondere mix van ambient, noise en garagerock die Deerhunter op albums?Cryptograms,?Microcastle,?Halcyon Digest en?Monomania?laat horen. Vanavond komen nummers van al die albums voorbij, met een grote nadruk op het onlangs uitgebrachte?Monomania. Voor een band met toch al flink wat jaren ervaring lijken ze wat moeilijk op gang te komen. Toegegeven, er is een nieuw gezicht in de band gekomen na het vertrek van bassist Josh Fauver, maar gedurende de eerste paar nummers lijken geen van de bandleden echt op één lijn met elkaar te liggen. Een paar keer moet een nummer opnieuw worden ingezet en zanger/gitarist Bradford Cox begint op een gegeven moment zelfs het nummer ‘Revival’ te zingen terwijl de rest van zijn band heel ergens anders aan was begonnen. “It says ‘Revival’ on the setlist!”?roept Cox naar zijn bandleden, maar het probleem is dat de setlist die voor hem ligt niet overeenkomt met die van de andere bandleden. Een slordige fout, maar gelukkig één die snel wordt opgelost. Wanneer ‘Desire Lines’ wordt ingezet lijkt het vijftal op het podium tot een geoliede machine samen te smelten en tijdens de rest van het concert, dat nog bijna een uur duurt, maakt de band geen enkele fout meer. Van de dromerige gitaarlijntjes op ‘Desire Lines’ gaat de band net zo makkelijk over op het zware gitaargeweld van het overdonderende titelnummer van de laatste plaat Monomania. Afgesloten wordt met het ogenschijnlijk rustige nieuwe nummer ‘Punk’. Ogenschijnlijk, want de band laat dit nummer ontaarden in een zorgvuldig opgebouwde muur van noise, waarna de bandleden één voor één het podium verlaten. Het publiek, dat even hiervoor nog een moshpit startte tijdens ‘Monomania’ staat doodstil toe te kijken naar dit ietwat vreemde einde. Met de vier albums die Deerhunter uit heeft gebracht laten ze telkens weer een ander geluid horen en hun concert van vanavond was minstens zo divers. Een knappe prestatie van deze bijzondere band.

Deerhunter was het laatste concert in Tivoli Oudegracht, en dus verlaat iedereen de zaal. De meeste van hen vertrekken naar Tivoli De Helling, waar garagerockhelden Thee Oh Sees over een kleine veertig minuten zullen beginnen. De band bracht sinds 2008 onder de huidige naam maar liefst zeven(!) albums uit, waarvan vier in de laatste twee jaar. Naast het opnemen en uitbrengen van zoveel muziek heeft de band de afgelopen jaren een flinke live-reputatie opgebouwd. Vanavond put de band uit al hun albums voor een concert waarin eigenlijk alleen maar publieksfavorieten te horen zijn. Het mag duidelijk zijn dat de zaal vanavond gevuld is met grote liefhebbers van het collectief uit San Francisco, want al vanaf de eerste seconden van opener ‘The Dream’ vliegt iedereen naar voren, ontstaat een metersbrede moshpit en vliegen liters bier door de lucht. Diezelfde energie die in de zaal hangt is te vinden op het podium. De vier bandleden van Thee Oh Sees, met zanger/gitarist John Dwyer als aanvoerder, geven alles in hun optreden en domineren het podium. Regelmatig vliegt een crowdsurfer het podium op, maar wordt er al snel afgeduwd door Dwyer. De boodschap is duidelijk: Thee Oh Sees is vanavond de baas in Tivoli De Helling. De band domineert en houdt het publiek een uur lang in een ijzeren greep. Een onwerkelijk goed optreden.

Na de twee optredens die we zagen van Unknown Mortal Orchestra en Deerhunter, die elk op hun eigen manier al veel indruk maakten, overdonderd Thee Oh Sees met hun onweerstaanbare energie en ijzersterke songs. Een uur lang leek de zaal op ontploffen te staan en dit concert zal dan ook door niemand in de zaal snel vergeten worden. En dat geldt voor heel het festival, want door het overvolle tijdschema hebben wij concerten van onder andere Bleached, Mikal Cronin en Dirty Beaches moeten missen. Dat is jammer, maar niets dan hulde voor een organisatie die zo’n belachelijk sterke line-up weet te programmeren op één avond. Het belooft veel goeds voor de reguliere editie van het festival, die dit jaar plaatsvindt van 28 november tot 1 december. De kaartverkoop hiervoor is inmiddels begonnen.

2 Reacties »