The xx @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Midden in de meest druilerige lente ooit staan ze in de Amsterdamse Heineken Music Hall: the xx. Dat weer zal het drietal niet al te veel kunnen deren. Met succesvolle zelf opgezette festivals in Lissabon en Berlijn achter de rug en een mooie dag in Londen nog voor de boeg, kijken ze soms bijna nederig, vol verwondering de goed gevulde zaal in. De spaarzame woorden waarvoor tijd is ingeruimd tijdens de strak in elkaar gezette set beperken zich dan ook vooral tot dankbetuigingen. Ze staan namelijk in één van de eerste steden waarin ze speelden buiten thuisland Engeland, en het verschil tussen die eerste keer in het bovenzaaltje van Paradiso en deze grote hal op de altijd ongezellige Arena Boulevard is enorm. “Thank you for bringing us out here”, klinkt het vanaf het podium, “it means the world”.

Dat het meer dan terecht is dat Romy Madley Croft, Oliver Sims, en Jamie xx tegenwoordig deze grote zalen aan mogen doen bewezen ze eerder dit jaar al in onder andere Utrecht en als één van de afsluiters op Lowlands. Tijdens die optredens was de opbouw nog voorzichtig, waarbij vooral op Lowlands werd toegewerkt naar een duidelijke climax. Hierin kregen de beats van het toentertijd nog niet uitgekomen Coexist de ruimte om te schitteren. Dat had impact. De moe gefeeste en oververhitte massa keek ademloos naar een festivalpodium waarop misschien wel het beste optreden van het weekend werd afgeleverd. The xx was terug. En hoe.

De stempel die ritme-machine Jamie xx op de muziek van het drietal drukt is sinds die tijd alleen nog maar duidelijker geworden. In feite wordt het hele optreden hier in de HMH in de vorm van een dj-set gegoten. Er kan, theoretisch dan, zelfs vanaf het begin gedanst worden. Vroeg op de avond gaat ‘Reunion’ bijvoorbeeld naadloos over in ‘Far Nearer’, maar die Jamie xx-cover wordt op zijn beurt weer afgesloten door een outro gebaseerd op ‘Reunion’. Alternatieve versies van ouder en nieuw werk komen voorbij. Vaak zijn deze explicieter voorzien van beats en percussie. Die verzorgt Jamie xx overigens bijna allemaal live. Op een verhoging staat dan ook een uitgebreid arsenaal instrumenten uitgestald. En daarbij wordt naast de bekende sample pads zelfs een steel drum live bespeeld.

Dik in orde dus, het live-gehalte en de kwaliteit van het optreden. Dat geldt ook voor het spel van Romy Madley-Croft en Oliver Sims. Waar Sims in Utrecht af en toe net iets te slordig was met zijn baslijntjes, zijn die vanavond dik in orde. Op Madley Croft is als vanouds niets aan te merken. De opperste concentratie is van haar gezicht af te lezen en dat vertaalt zich in de strakke uitvoering waar haar eenvoudige gitaarlijnen om vragen. Haar prachtige stemgeluid vormt intussen een mooi contrast met het donkere geluid van Sims. Wanneer zij zich verliezen in het prachtige ‘Swept Away’ of de climax van ‘Infinity’ kan de zaal moeiteloos mee.

Wie zich zorgen maakt om de integriteit van de oudere nummers tussen al dit ritmische geweld, kan gerust ademhalen. ‘Crystalised’ past prima tussen het werk van Coexist, en aan ‘VCR’ is grotendeels niet gesleuteld. Voor het nieuwe ‘Unfold’ is vanavond, net als tijdens de rest van de tour, geen ruimte. Wel voor single ‘Angels’. Eerder nog de opener, is dat nu de afsluiter. En die plek staat het nummer goed. Nog één keer kijken Madley Croft en Sims de zaal in. Jamie xx komt achter zijn tafels vandaan. Het drietal buigt. En weg zijn ze. ‘Hopelijk zien we jullie snel weer’, zei Sims even daarvoor. Wij zijn het daar roerend mee eens. The xx bewijst vanavond nog maar eens een band van wereldklasse te zijn.

2 Comments

Comments are closed.