Phosphorescent @ Rotown, Rotterdam

Door Michelle Westhoeve en Leonie Poot 23 mei 2013 4

Matthew Houck komt regelrecht van onder de douche. De tijd op zijn telefoon stond verkeerd, en midden in een wasbeurt werd hij ineens gestoord omdat hij op het podium van Rotown moest verschijnen. Hij grapt dat hij schoon is en dat het daarom wel een goede avond moet worden vanavond, en dat wordt het inderdaad.

Phosphorescent is het soloproject van deze opgefriste man, die er met zijn petje, baard en ketting uitziet als een cliché van een Southerner, zo eentje met een pickup en een jachtgeweer. Dit jaar kwam zijn zesde, goed ontvangen album Muchacho uit, waarop meer dan 20 muzikanten delen hebben ingespeeld. Vanavond zijn er vijf van hen aanwezig: twee voor de toetsen, twee voor de percussie en een voor de basgitaar. ‘Terror In The Canyons (The Wounded Master)’ is het eerste nummer dat ze inzetten, gevolgd door ‘The Quotidian Beasts’. De rootsy folkrock spoelt over de volle Rotterdamse zaal, waarbij alle zes de muzikanten niet bang zijn om zich vanaf het eerste moment volledig te geven. Orgeltjes janken, ragtime-piano’s swingen en Houcks stem heeft een heerlijk rauw randje.

Phosphorescent

Het publiek is meteen enthousiast en er wordt dan ook hard geklapt en gegild. Hard gepraat wordt er trouwens ook, tussen de nummers door, maar Houck en zijn band weten iedereen stil te krijgen met hun weergaloze nummers. Iets minder weergaloos is echter, net als onlangs in Bitterzoet, hitje ‘Song For Zula’. De zachte violen van het album worden hier vervangen door een ijle synthversie die door de warme muziek heen snijdt, waardoor je het gevoel krijgt dat er iets niet klopt. Gelukkig maakt het energieke ‘Ride On/Right On’ wel veel goed, al galmt de microfoon bij dit nummer toch net iets te hard.

Phosphorescent

Maar vanaf daar wordt het alleen maar beter. Tijdens ‘Nothing Was Stolen (Love Me Foolishly)’ stelt Houck de bandleden stuk voor stuk voor, waarbij ze allemaal even mogen excelleren in een solo op hun instrument. Vooral de wild bespeelde piano maakt veel indruk, en je zou willen dat de band maar minutenlang door en door bleef jammen.
De zes verdwijnen echter van het podium, waarop Houck even later in zijn eentje terugkeert. De zaal luistert ademloos naar een bezielde uitvoering van ‘Wolves’, waarbij de Amerikaan zijn stem aan het einde verdrinkt in een zee van loops. Even blijft het doodstil, daarna volgt een ovationeel applaus. Zichtbaar blij vraagt Houck of er nog verzoeknummers zijn. ‘Mermaid!’ roept iemand enthousiast en ‘The Mermaid Parade’ uit 2010 volgt.

Phosphorescent

De volledige band verschijnt nog een laatste keer op het podium. ‘Los Angeles’ wordt als hekkensluiter uitgevoerd met alle liefde en vuur die de bandleden in zich hebben, en het nummer ontaardt in minutenlange chaos. De drummer slaat er wild op los, Houck mishandelt zijn gitaar die door de bezeten piano heen giert en alle muzikanten én toeschouwers verliezen zich volledig in de muziek. Het vormt een fantastisch hoogtepunt en een afsluiter van formaat.
You will not see me fall, nor see me struggle to stand’, zong Houck in ‘Song For Zula’. Vanavond heeft hij het waargemaakt: ondanks een klein misstapje in het midden van de set blijft Phosphorescent als een huis overeind staan.

Michelle Westhoeve: Tekst

Leonie Poot: Fotografie

4 Reacties »