Mudhoney @ Melkweg, Amsterdam

Niet vaak hebben we het op deze plek over een voorprogramma; meestal omdat voorprogramma’s een noodzakelijk kwaad zijn. Ze leiden af van waar het om gaat, de reden waarvoor het kaartjes is aangeschaft. In dit geval is dat Mudhoney. Vanavond hebben de heren echter een alleraardigst bandje meegenomen, namelijk The Treatment uit Australi?.

Treatment

Vanaf het sein ‘start’ dendert de band door om zich 45 minuten later uitgeput ter aarde te stortten – letterlijk, de zanger eindigt languit op het podium. De duellerende gitaren, de aanval op ons trommelvlies en vooral de energieke podiumpresentatie maken deze band de moeite van een nadere inspectie meer dan waard. Muzikaal valt het te omschrijven als een kruising tussen The Arctic Monkeys en The Hives. Gaat dat luisteren!

Nu door naar het hoofdprogramma, Mudhoney. Het grunge kwartet uit Seattle viert dit jaar hun 25-jarige bestaan met een nieuw album, Vanishing Point. De voornaamste kritiek die de band gekregen heeft is dat de voorkant van het album te hip zou zijn. Vampire Weekend zou er zo mee aan de haal kunnen gaan. Muziekaal is het zoals we dat van Mudhoney gewend zijn; vuig, ruig, fuzzy en hard.

Mudhoney

De band begint vanavond met albumopener ‘Slipping Away’. Het nummer krijgt na een wat rommelige start vorm door het vileine gitaargeluid van Steve Turner. Met ‘Suck You Dry’ verandert de vloer in één?grote moshpit en het bier vloeit rijkelijk uit de glazen op de grond, wat voor een enkele valpartij zorgt.

Het nieuwe werk van Vanishing Point sluit naadloos aan bij klassiekers als ‘Touch Me I’m Sick’ en ‘Judgment, Rage, Retribution & Thyme’. Mudhoney is in de 25 jaar die zij bestaan nooit van geluid veranderd. Geen bliepjes of electronica, geen rap? maar immer drums, bas, gitaar en vooral heel veel distortion.? Ook zanger Mark Arm, inmiddels 51, heeft de tand des tijds goed doorstaan. Nog altijd heeft de zanger een jongensachtige uitstraling en ook qua stemgeluid heeft Arm niets hoeven inleveren.

Mudhoney

Qua podiumpresentatie is het geheel niet erg spannend, Arm kronkelt over het podium maar echt losgaan zoals dat ging in de beginjaren is er niet meer bij. Een durfal klautert op het podium om er op vrij onspectaculaire wijzen vanaf te springen. Sommige dingen waren misschien toch echt beter in de jaren 90.

Arm brult tijdens het nummer ‘I Don’t Remember You’ de op Hendrix ge?nspireerde zin: “excuse me, while I fill this shopping cart”. De collega’s van de NME schreven het al in hun Vanishing Point recensie: ‘putting the fun in grunge since 1988’. En zo is het maar net, Mudhoney is plezier!

2 Comments

Comments are closed.