London Calling 2013 #1: Dag 1

Door Arend Oosterlee 27 mei 2013 Reacties staat uit voor London Calling 2013 #1: Dag 1

Dit weekend vond het eerste van de twee London Calling-festivals van 2013 plaats in Paradiso, Amsterdam. Internationale bands met potentie treden hier op in de hoop door te breken naar een groter publiek. Op de eerste dag van dit weekend zagen wij daar?Echo Lake, RD GLD GRN, Swim Deep, The Family Rain, Velociraptor, Metz, Guards, Palma Violets,?Egyptian Hip Hop?en?Mount Kimbie.

We beginnen met?Echo Lake?in de nogal lege bovenzaal van Paradiso. De fijne dreampop van het viertal klonk op debuutalbum?Wild Peace van vorig jaar al erg goed, en wordt vanavond uitstekend ten gehore gebracht. We zien een veelbelovende band die zichtbaar met plezier staat te spelen, maar geen moment slaat er echt een vonk over naar de zaal. Misschien is het het gebrek aan een écht sterke hit, die?’Wild Peace’ toch net niet is. Desalniettemin blijft Echo Lake een belofte voor de toekomst, dus we houden ze goed in de gaten.

De volgende artiest op hetzelfde podium is het vreemde gezelschap?RD GLD GRN?(Red Gold Green), die een vreemde combinatie van rock en hiphop laten horen. Hiphop met gitaren hebben we natuurlijk wel eerder gezien, maar hier is echt sprake van een band die rapt op rockmuziek. Het levert in elk geval een interessant schouwspel op om een band het ene moment hard gitaar te zien spelen, en het volgende mee te zien deinzen op de raps van de frontman. Het enthousiasme van de bandleden werkt goed op het publiek, maar na een aantal nummers begint wel op te vallen hoeveel alles op elkaar lijkt, om nog maar niet te spreken over hoeveel het lijkt op dingen die we al zoveel eerder hebben gehoord. Met hun enthousiaste presentatie en leuke mix van stijlen kan deze formatie vast wel grotere zalen trekken, maar dan zal er wel wat sterkere muziek aan vooraf moeten gaan.

Op naar?Swim Deep: single ‘Honey’ maakt stiekem al een beetje kans op de titel ‘zomernummer van het jaar’, en wij zijn dan ook benieuwd naar het debuutalbum van dit jonge viertal, dat volgende maand zal moeten gaan verschijnen. De manier waarop de band in de grote zaal optreedt overtuigt echter niet zoals de manier waarop hun muziek dat doet. De vier verlegen jongens spelen hun muziek met het hoofd naar de grond gekeerd en kijken het hele optreden lang eigenlijk geen enkele keer echt de zaal in. Dat hoeft niet erg te zijn, maar vanavond zorgt deze passieve houding ervoor dat de band niet echt een blijvende indruk maakt. Het is te hopen dat hun debuutalbum een beetje goed opgepikt gaat worden, want deze jongens kunnen wel wat meer zelfvertrouwen gebruiken. Volgende maand mogen ze zich herkansen op Best Kept Secret.

Een band met minstens zo sterke songs als Swim Deep is?The Family Rain, dat na Swim Deep optreedt in de bovenzaal. Waar Swim Deep duidelijk een gebrek aan lef heeft, heeft dit drietal het in overvloed. Zelfverzekerd staat de band op het podium en de bluesy garagerock -dat erg veel doet denken aan The Black Keys- wordt door het publiek zeer goed ontvangen. We zien voor het eerst deze avond een écht enthousiast publiek, en terecht. The Family Rain zorgt voor een eerste hoogtepunt van de avond.

Na The Family Rain wordt er in de grote zaal ruimte gemaakt voor het absurde gezelschap?Velociraptor. Een band bestaande uit maar liefst acht(!) leden, waarvan vijf op gitaar. Is hun muziek dan zo complex? Integendeel, als je de muziek van de band beluisterd, lijkt het of je te maken hebt met een simpel drietal. Dat deze band bestaat uit acht leden, draagt echter alleen maar bij aan de ogenschijnlijke boodschap van het gezelschap: lol hebben in muziek. De vele muzikanten, waarvan zeker de helft eigenlijk overbodig is, hebben namelijk gewoon heel erg veel plezier in hun werk. Tot het absurde aan toe, want tot drie keer toe wisselen bandleden van positie, ééntje besluit een rondje door de zaal te rennen en een ander staat doodleuk zijn gitaar opnieuw in te pluggen terwijl de band een nummer speelt. Heel erg leuk om te zien dit gezelschap, maar daar houdt het ook eigenlijk wel mee op.

Na Velociraptor is?Metz?aan de beurt om hun snoeiharde punk/noiserock aan de grote zaal op te leggen. De band staat bekend om de energie die ze op het podium brengt en vanavond maken ze die reputatie weer helemaal waar. Gitarist?Alex Edkins en bassist Hayden Menzies vliegen heen en weer over het podium en drummer Chris Slorach drumt alsof zijn leven ervan afhangt. Die overdonderende speelwijze gaat gelukkig niet ten koste van de muziek, want die klinkt gewoon precies zoals het hoort te klinken. De band doet vanavond alles goed waar bands vóór hen kansen lieten liggen. Met hun ijzersterke spel en tomeloze energie is Metz één van de absolute winnaars van de avond.

Opstartproblemen zijn er vervolgens bij?Guards, dat het geluid maar niet op het gewenste niveau weet te krijgen. Ook tijdens het concert moet er nog regelmatig iets worden bijgesteld, wat het geheel een beetje rommelig maakt. Als de band rond Richie Follin echter speelt doet deze gelukkig weinig fout. Sterke nummers als ‘Nightmare’ en ‘Do It Again’ worden zeer overtuigend gespeeld en ondanks de rommelige intermezzo’s en lange instrumentale stukken blijft het publiek aan hun lippen hangen. Dit vooral omdat er veel diversiteit te horen is in de verschillende nummers die ze spelen, waardoor ze toch elke keer weer de aandacht weten op te eisen. Een zeer overtuigend optreden, die we nog wel een keer zouden willen zien.

Het meest overtuigende optreden vanavond wordt echter gegeven door het Britse?Palma Violets. Een echte britrockband in de traditie van The Libertines, Arctic Monkeys en Franz Ferdinand, wat niet wil zeggen dat Palma Violets simpelweg al dat voorgaande kopi?ren. Debuutplaat?180, dat eerder dit jaar uitkwam, staat gewoon vol met sterke en originele songs, waarmee Palma Violets een mooi nieuw hoofdstuk inluidt voor de Britse rockscene. Net als Metz eerder deze avond in de grote zaal deed schreeuwt Palma Violets werkelijk om aandacht. En deze verdienen ze. Hun muziek, die op plaat vaak nog vrij rustig van aard is, wordt vanavond flink wat tandjes harder gespeeld. Bovendien wordt er met een moordend tempo doorgespeeld, waardoor eigenlijk niemand in de zaal om de band heen kan. Palma Violets eist alle aandacht op, en verdiend deze dubbel en dwars. Zonder twijfel het beste optreden van deze eerste avond London Calling.

Op deze eerste London Calling-dag was er een laatste wijziging in het programma:?Egyptian Hip Hop?treedt vanavond op in plaats van Jagwar Ma. Net zoals Jagwar Ma maakt deze band spannende muziek met gitaar en synthesizer. Qua geluid misschien wel het best te vergelijken met Yeasayer – maar toch heel erg origineel. Optreden doet de band heel losjes, argeloos haast. Het zorgt voor een ontspannen sfeer in de zaal terwijl de band hun ietwat spacende muziek speelt. Die laidback manier van optreden is een fijne afwisseling na optredens van Metz en Palma Violets, die alle aandacht opeisten, maar gaat uiteindelijk toch vervelen. Een gevolg van die nonchalante manier van spelen is dat de band vaak lang de tijd neemt op hun nummers op te bouwen en erg veel ruimte overlaten voor improvisatie . Zanger/gitarist?Alex Hewett lijkt voor wat meer sensatie te willen zorgen door met gitaar en microfoonstandaard zijn optreden midden in het publiek voort te zetten, maar wanneer hij hier uiteindelijk langer dan tien minuten blijft staan en het grootste deel van het publiek hem niet meer kan zien zorgt dit er ook weer voor dat de aandacht verslapt. Jammer, want debuutalbum?Good Don’t Sleep blijft een avontuurlijk album. Hopelijk volgende keer beter.

Afsluiter in de grote zaal is elektronica-duo?Mount Kimbie, die bij de liveshows wordt bijgestaan door een extra drummer/gitarist. De inventieve elektronica vormt een welkome afwisseling op de vele gitaarbands die deze eerste dag rijk is, maar blijkt live lang niet altijd uit de verf te komen. Het probleem bij liveshows van elektronica-artiesten is vaak dat het opbouwen van dergelijke muziek (te) veel tijd kost. Mount Kimbie heeft vanavond last van hetzelfde probleem. De gelaagde muziek van het duo wordt langzaamaan opgebouwd, wat veel geduld vraagt van het publiek. Soms gunt het publiek ze dit geduld, maar meer dan eens verslapt de aandacht en staat de hele zaal te praten. De drie op het podium lijken geen moeite te doen om de aandacht van het publiek op te eisen en lijken zich zelfs niet bewust te zijn van wat er in de zaal gebeurt. Sto?cijns gaan ze door met hun set, die af en toe wel ergens heen lijkt te gaan, maar toch nooit echt overtuigd.

Zo zien we op deze eerste London Calling-avond veel bandjes met potentie, die helaas niet altijd overtuigen. Absolute winnaars van de avond zijn de pure gitaarbands Metz en Palma Violets, gevolgd door Guards en The Family Rain. Tegenvallers waren er helaas in de vorm van Swim Deep, Eyptian Hip Hop en Mount Kimbie. Toch een mooie, afwisselende eerste dag.

Je kunt geen reactie achterlaten.