London Calling 2013 #1, Dag 2

Door Jeffrey Zweep en Chantal Koolhaas 27 mei 2013 2

Na een uitstekende eerste dag is het tijd voor de tweede dag van deze eerste?London Calling?van 2013. Het is druk in de Paradiso, vooral rond de ingang van de Kleine Zaal, waardoor we beslissen om enkel in de Grote Zaal te blijven. Hierdoor staan?Lord Huron, Two Gallants, Beach Fossils?en?Unknown Mortal Orchestra?op ons programma.

Nadat de mierzoete niemandalletjes van Lewis Watson wegebben uit de Kleine Zaal, is het in de grote zaal tijd voor?Lord Huron. Debuutplaat?Lonesome Dreams?werd goed ontvangen op de redactie en dus waren de verwachtingen hooggespannen. Bandleider Ben Scheider ziet er een beetje uit als een cowboy, compleet met hoedje en een ‘Yihaaa!’ bij aanvang van de show. Het vijftal opent met ‘Ends Of The Earth’, met z’n rijke percussie en aanstekelijke refrein. Helaas haalt Schneider de vocaallijnen van de plaat niet en worden ook de subtiele vioolklanken achterwege gelaten. De set begint rijk, met sambaballen, allerhande native American toeters en bellen en een wedstrijdje synchroon klappen. Lord Huron speelt niets-aan-de-hand liedjes en de zou zo de soundtrack bij een Disney-film over cowboys en indianen kunnen maken. ?Het klinkt vooral heel liefelijk wat de band vanavond doet, nooit schiet het geheel uit de bocht en nooit wordt het gevaarlijk. De tracks klinken catchy en het publiek danst, maar de sound beklijft nergens. Single ‘Time To Run’ heeft hitpotentie en wordt vanavond het best ontvangen, maar geeft geen blijk dat we naar iets bijzonders aan het kijken zijn. Iets meer ruwe bolster had hier zó verandering in kunnen brengen. (JZ)

Nadat de twee broers van Drenge met hun rauwe klanken in de Kleine Zaal zijn uitgeraasd, is het in de Grote Zaal tijd voor?Two Gallants, wederom een duo. De bandnaam komt van de titel van een verhaal van de Ierse James Joyce (een van de belangrijkste schrijvers van de 20e eeuw) en de heren zelf komen uit Californi?. Adam Stephens bespeelt de gitaar en de mondharmonica en is verantwoordelijk voor de rauwe zang, die af en toe aanvoelt als schuurpapier. Ondertussen worden de drums uitermate fanatiek bespeeld door Tyson Vogel, die ook af en toe de tweede stem voor zijn rekening neemt. Two Gallants presenteert zichzelf vandaag als een band die van verschillende markten thuis is, lo-fi, folk en blues worden moeiteloos gecombineerd met knetterharde rock. Het tempo van het optreden ligt hierbij vrij hoog, met kwalitatief goede instrumentale partijen. Vogel krijgt het er zo warm van, dat hij tijdens het gevoelig intermezzo van Stephens even de tijd neemt om voor een ventilator af te koelen. De heren spelen met venijnige overgave hun tijd vol, maar weten desalniettemin toch niet helemaal te overtuigen. (CK)

Nee dan?Beach Fossils. Meteen tijdens de openingstonen van ‘Clash The Truth’ springt frontman Dustin Payseur het podium af om een pit te starten. Het is als een rode lap voor een stier: het publiek gaat los. Helaas is hiermee alle pit al verbruikt: Payseur is een onverstaanbare zeurpiet, de gitaarpartijen zijn extreem inwisselbaar en er zit geen enkele afwisseling in de basslijnen. Is het dan nog wel boeiend? Volgens het publiek vooraan wel, dat gaat namelijk nog even los. Maar achterin de zaal en op het balkon kijkt men wat verveelt om zich heen, de spanning is er wel af. Een stuiptrekking wat later in set kan de boel ook niet meer redden: hoe langer Beach Fossils speelt, hoe meer het als vier afzonderlijke muzikanten klinkt in plaats van een goed ingespeelde band. De heren klinken onge?nspireerd en lijken nergens nog maar moeite te doen om het geheel nog enigszins in goede banen te leiden. (JZ)

Terwijl het eigenzinnige The Grisworlds in de Kleine Zaal nogmaals roept dat het zo bijzonder is om voor zo’n groot publiek te spelen, wordt er in de Grote Zaal met smart gewacht op Unknown Mortal Orchestra. Ze hebben al een grote indruk achter gelaten in de?Merleyn in Nijmegen, met de conclusie dat ze live beter zijn dan op album. Ook vanavond weet?Unknown Mortal Orchestra?zich overweldigend te presenteren. Frontman Ruban Nielson gebruikt met het grootste gemak en indrukwekkend snelheid de hele hals van zijn gitaar, om zo de knallende riffs door de zaal te laten klinken. Waar de band zich op het album nog vrij ingetogen presenteert (Nielson noemt het psychedelische R&B), lijkt de sound live meer op psychedelische, experimentele rock. Verschillende nummers worden uitgebouwd met ge?mproviseerde jams, waarbij Nielson helemaal op gaat in zijn rol en over het podium heen stuitert. Dit eist zijn tol op de zang, die niet altijd even zuiver is en hierdoor een schaduw werpt op het krachtige optreden van de band. En waar Nielson zich lijkt te verliezen in de muziek, scheppen drummer Riley Geare en bassist Jake Portrait een baken van rust op het podium, waardoor een enigszins uitgebalanceerd geheel bestaat. De performance van Unknown Mortal Orchestra is erg experimenteel vanavond, je houdt ervan of je haat het. (CK)

2 Reacties »