Kurt Vile @ Paradiso, Amsterdam

Door Daan Krahmer 29 mei 2013 3

Daar staat hij dan, maker van misschien wel de beste plaat van 2013 tot dusver. Met zijn gezicht verscholen achter zijn lange haren en in zichzelf gekeerd starend naar zijn effectpedalen en gitaar. Nee, een fantastische performer zal Kurt Vile nooit worden. Een bijzondere muzikant hoeft hij niet meer worden, dat is hij al.

Dit werd andermaal bevestigd met het in april verschenen Wakin’ On A Pretty Daze. Het is een ontspannen en ambitieuze plaat met elf lange uitgesponnen nummers. Live wordt Vile begeleid door zijn vaste begeleidingsband The Violaters. Hoewel er op het podium weinig te zien valt?krijgen we vanavond in Paradiso wel veel te horen. Vooral Vile’s gitaarspel maakt indruk. Dat zit soms tegen het virtuoze aan.

Toch komt het concert vanavond wat stroef op gang. Hoe mooi de nieuwe nummers op plaat ook mogen klinken, live komen ze niet zo goed uit de verf. Songs als ‘Shame Chamber’, ‘Was All Talk’ en het schitterende ‘Wakin’ On A Pretty Day’ worden live mat, onge?nspireerd en soms ronduit slordig gebracht. Op sommige momenten lijkt het alsof de band zelf niet weet wanneer de nummers daadwerkelijk eindigen. Wat daar bij meespeelt is drummer Vince Nudo. Hij kan zeker goed drummen, dat daar geen misverstand over is, maar drukt ondertussen wel een behoorlijk harde punkstempel op het geheel. Het komt de kenmerkende dromerige sfeer die Vile zo typeert op plaat, niet ten goede.

Beter tot zijn recht komt het oude materiaal van doorbraakplaat Smoke Ring For My Halo. Intieme en dromerige liedjes als ‘On Tour’ en ‘Ghosttown’ komen live subtiel en strak voorbij en geven Vile alle ruimte om te soleren. Memorabel wordt het vanavond ook nog even. Wanneer Vile solo op de akoestische gitaar ‘Snowflakes Are Dancing’ en ‘Peeping Tomboy’ speelt komt hij dicht bij de sfeer van zijn ?platen en weet hij te ontroeren door het geheel juist klein te houden. Waarom de set vervolgens afgesloten moet worden met het snoeiharde ‘Hunchback’ en ‘Freak Train’ (waarin gitarist Jesse Trbovich de saxofoon oppakt) mag Joost weten.

Na twee akoestische toegiften verdwijnt Vile weer bijna geruisloos de coulisse in. De dj zet vervolgens Shields van Grizzly Bear nog maar een keer integraal op, en wij vertrekken langzaam en niet helemaal voldaan naar huis. Het respect voor de liedjesschrijver Kurt Vile is na vanavond nog steeds aanwezig maar toch domineert het gevoel dat er meer in een concert van hem kan zitten


3 Reacties »

  1. Micha 29 mei 2013 om 22:59 -

    Doe je voorbereiding wat beter: Mike Zanghi zit niet meer in the violators. Nieuwe drummer is Vince Nudo en drukte een naar mijn mening een negatief stempel op de show. Erg jammer dat Mike eruit is gezet, zijn drumspel past veel en veel beter bij het werk van Kurt.

  2. Daan Krahmer 30 mei 2013 om 09:50 -

    Slordig; aangepast. Ben het met je eens wat betreft zijn drumspel.