The National – Trouble Will Find Me

the-national-trouble-will-find-me-ROAR(Album – Beggars) Het heeft drie jaar geduurd, maar The National heeft eindelijk een opvolger voor High Violet, de plaat waarmee de vijf Amerikanen bekend werden bij het grote publiek. Het markeerde een lichte verschuiving qua sound, de band klonk namelijk toegankelijker en wat minder somber. De vraag is natuurlijk of deze opvolger, Trouble Will Find Me, dezelfde lijn doorzet.

Het is een tikkeltje vreemd, maar opener ‘I Should Live In Salt’ heeft een lichtelijk hoopvolle sound, en de schelle gitaartonen geven een extra dimensie aan het nummer. Het is niet de eerste keer dat de band de luisteraar op het verkeerde been zet. De opvolgende tracks klinken namelijk wat donkerder, met een hoofdrol voor de mompelzang van frontman Matt Berninger.

Het is een beproefd recept, de melancholische liedjes die rond zijn diepe bariton mét aaibaarheidsfactor tien zijn gebouwd. De liedjes zijn bepaald geen lichte kost, mede door het sombere stemgeluid en de bijbehorende, vaak trage gitaarpartijen. Maar desondanks zit er een soort hoop in het geheel: het is een soort muzikale po?zie.

De band heeft oog voor detail (de kleine gitaar op ‘Fireproof’ en de subtiele strijkerspartijen op ‘Heavenfaced’ bijvoorbeeld), kan ook heel groots klinken (als halverwege ‘Sea of Love’ het gas erop gaat en de band nét wat sneller klinkt, of de gedoseerde gitaaruitbarstingen op ‘Graceless’), maar het klinkt altijd als The National.

Door de afwisselende instrumentatie is het een typische The National-plaat, maar hij is tóch anders. Hij is zowel toegankelijker als beklijvender als z’n voorganger, maar klinkt ook weer wat trager en minder urgent. Dit heeft als nadeel dat als je Trouble Will Find Me op het verkeerde moment luistert, hij zo voorbij is. Luister je de plaat op het juiste moment, dan nestelen alle elementen zich één voor één in je gehoor, om daar te blijven.

En toch, toch steken een paar tracks erbovenuit. Het bijna catchy en vooral opgewekte ‘This Is The Last Time’, met z’n afwisselende gitaarklanken en meezingbaarheid en het door een subtiel keyboardje gedragen ‘Humiliation’, waar de jaren tachtig-gitaarklanken een steeds grotere rol krijgen. Met het langzame en breekbare ‘Hard To Find’ sluit The National Trouble Will Find Me af. Sloom, maar niet als een nachtkaars. Sloom, als een laatbloeier. Precies wat de band is.

2 Comments

Comments are closed.