Flea – Helen Burns

Flea - Helen Burns115x115(Org Records) Iedereen kent natuurlijk Flea, de sympathieke en geweldige bassist van de Red Hot Chili Peppers. Wat wellicht minder bekend is, dat hij in zijn jonge jaren vooral ge?nteresseerd was in jazz en een erg talentvol trompettist was. Na een slopende RHCP-tour in 2007 werd een langdurige pauze ingelast. Hun matige optreden in Nijmegen destijds maakte overduidelijk, dat de band volledig stuk zat. Flea ging tijdens deze pauze wat muziek opnemen om stoom af te blazen. Het resultaat zijn de nummers op Helen Burns.

De titel is een verwijzing naar een personage, die hij erg bewondert, uit het boek Jane Eyre. Eigenlijk waren de nummers niet bedoeld om uit te brengen. In 2012 besluit hij dat toch te doen, om geld in te zamelen voor het Silverlake Conservatory of Music. Digitaal kan de EP nog steeds volgens het “name your own price” principe gedownload worden via de site van Silverlake. Ook werd destijds een gelimiteerde persoonlijk gesigneerde vinyl versie uitgebracht, die al een tijdje uitverkocht is. Nu krijgt de plaat uiteindelijk dus ook een bredere release.

Het is een flinke inleiding voor een EP met slechts zes liedjes, die nooit voor het grote publiek bestemd waren. Maar deze achtergrond is belangrijk voor wat je aan gaat treffen bij het beluisteren. Flea waarschuwt zelf dat je vooral geen RHCP-muziek moet verwachten, om trouwe fans niet teleur te stellen. Dit is bij beluistering direct duidelijk. De nummers voelen wat onaf. Het zijn experimenten en soms niet meer dan soundscapes. Daarbij wordt veel elektronica toegepast. Het is daarom lastig om de nummers echt te duiden en eigenlijk is een oordeel proberen te vellen ook niet helemaal eerlijk.

Toch zijn er momenten, die op hun plek vallen. Bijvoorbeeld wanneer de trompet tevoorschijn komt, zoals in ‘333’ en het daarbij horende ‘333 revisited’. ‘A Little Bit Of Sanity’ begint met een korte snelle drumsolo, wat niet gek is als je bedenkt dat RHCP-drummers Chad Smith en Jack Irons meehielpen. Op het titelnummer, een langzame ballade dat het meest als echt nummer klinkt, helpt Patti Smith een handje mee. Over het algemeen heeft de filmische muziek een nostalgisch en melancholisch geluid met hier en daar een vleugje jazz. Na een paar luisterbeurten gaat hij toch steeds meer intrigeren. Als experiment is het zeker interessant genoeg om uit te kijken naar meer volwaardig werk van Flea in de toekomst.