Boards of Canada – Tomorrow’s Harvest

BoardsOfCanadaTomorrowsHarvestROAR(Album – WARP) Het kwam wel aan hoor, de titelloze Boards Of Canada LP die ineens op Record Store Day in een New Yorkse platenzaak werd gevonden. De weken die volgden waren raadselachtig: nog meer titelloze LP’s, vreemde codes, vage hints, losse puzzelstukjes en zelfs een heel systeem met filmpjes en wachtwoorden. Maar het hoge woord was eruit, het Schotse elektronicaduo komt voor het eerst sinds The Campfire Headphase met een nieuwe plaat getiteld Tomorrow’s Harvest.

Op een titel, artwork en een tracklisting na werd er een beetje geheimzinnig gedaan over deze vierde full length van Michael Sandison en Marcus Eoin. Zo werd bijvoorbeeld de speelduur van zowel de losse tracks als de gehele plaat niet bekend gemaakt en konden journalisten voor een luistersessie naar?het hoofdkantoor van de Nederlandse distributeur.

Tomorrow’s Harvest begint met het compacte ‘Gemini’ als een radio of televisie–show en de daaropvolgende sounds(capes) zijn heel onregelmatig en klinken behoorlijk wollig. Het is zoals we Boards Of Canada kennen: meerdere synthloopjes, downtempo beats, hakkelende ritmes en verdwijnende melodielijnen. Het zet een nostalgische sfeer neer zoals alleen de twee broers kunnen.

‘Reach for the Dead’, het eerste naar buiten gebrachte nummer, kent behalve die diversiteit aan synths en percussie ook allerhande bliepjes, iets waar Boards of Canada ook bekend om staat. Andere handelsmerken horen we wat later op de plaat. Zo horen we op ‘Telepath’ eindelijk (duivelse) stemmetjes op, die nog tellen ook (nog zo’n trademark). De plaat kent veel vervormde samples, vaak radiogeluiden als het wisselen van kanalen, maar ook omgevingsgeluid, vervormde stemmen die omgebogen zijn tot percussie en onregelmatige, bijna vintage sci-fi geluiden. Bij Boards Of Canada is niets wat het lijkt. De outro van ‘Jacquard Causeway’ bijvoorbeeld, die in de verste verte op strijkerpartijen lijken, de bijna krautrock-achtige klanken op ‘New Seeds’ of de Oosters klinkende instrumentatie op ‘Uritual’.

The Campfire Headphase werd goed ontvangen, maar werd uiteindelijk te licht bevonden. Tomorrow’s Harvest is anders. Er is weinig nieuws onder de zon, Boards Of Canada klinkt nog steeds als Boards Of Canada, maar er zit een lichtelijke vernieuwing in de totaalsound. Het geheel kent meer afwisseling, zo is alles ontzettend gelaagd en doorspekt met achtergrondgeluiden en sfeervolle toevoegingen. De tracks zijn opbouwend, kennen veel repeterende sounds, laten samples in elkaar overlopen en kennen vaak meerdere melodielijnen die als spiralen langs elkaar lopen.

Tracks lopen niet in elkaar over, maar vullen elkaar aan. Zo komen sommige dromes en beats van het begin van de plaat later – al dan niet vervormd – terug. Her en der zijn vage hints naar techno verspreid over het album, maar de plaat bestaat grotendeels uit dromerige, melodische en vaak nostalgische elektronische tracks, vari?rend zowel in lengte als in intensiteit. Het geheel is mysterieuzer dan z’n voorganger en zit meer tussen klassiekers Music Has The Right To Children en Geogaddi in dan in het verlengde van The Campfire Headphase.

Zo op het eerste gezicht kent de plaat weinig occulte verwijzingen, maar niets is wat het lijkt, nietwaar? Het wachten is tot de fankids nummers achterstevoren gaan afspelen of gaan graven naar verborgen boodschappen. Ook dát is Boards of Canada. Het mysterieuze, het obscure, het duistere. De twee broers hullen zich dan ook vaak in nevelen, maar komen nu met een bijzonder fijne plaat.