Sleeping With Sirens @ Melkweg, Amsterdam

Terwijl in de grote zaal van de Melkweg een hiphopconcert plaatsvindt, is de kleine zaal het decor van drie bands die zacht gezegd totaal het tegenovergestelde zijn. Sleeping With Sirens heeft net een nieuw album – Feel – uitgebracht en neemt Our Last Night en The Word Alive mee naar Amsterdam.

Het regent flink als zich op de Lijnbaansgracht een grote rij fans heeft verzameld om naar binnen te gaan. Wanneer het grootste deel van de rij de ingang heeft bereikt is het optreden van Our Last Night al ruim over de helft.

De Amerikaanse band, onder leiding van Trevor Wentworth, zet een strakke en energieke show neer. Vooral de samenzang met zijn broer Matt, die de band op gitaar aanvoert, klinkt erg prettig. ?De heren verrassen met een onverwacht goede cover van het alom bekende ‘Skyfall’ en sluiten hun set af met het van hun laatste album Age of Ignorance afkomstige ‘Liberate Me’.

Na een korte ombouw betreedt The Word Alive het podium. De band schudt de inmiddels goed gevulde kleine zaal flink wakker. Een technisch probleem dat volgt zorgt er echter voor dat het ritme er al gauw eer uit is. Geen probleem zo blijkt, want zanger Tyler Smith houdt het publiek bezig terwijl het probleem in een mum van tijd op wordt gelost.

The Word Alive speelt voornamelijk nummers van hun meest recente album Life Cycles.De stageperformance van de Amerikanen is, ondanks het nogal ingestudeerde rondjesdraaien van de bandleden, boeiend om naar te kijken en de wisselingen tussen clean vocals en screams van zanger Smith gaan verbazingwekkend goed. Met ‘Entirety’ en het aan hun laatste album gelijknamige ‘Life Cycles’ laat de band een flink opgewarmde Melkweg achter.

Hoofdact van vanavond is het voor de uitverkochte Melkweg verantwoordelijke Sleeping With Sirens. De band opent overtuigend en het publiek draagt de band vanaf de eerste minuut op handen. Nummers als ‘With Ears To See , And Eyes To Hear’ en ‘A Trophy’s Father Trophy Son’ worden uit volle borst mee gezongen. Uit het gegil van de vele meisjes – en sommige heren – blijkt de grote populariteit van frontman Kellin Quinn en zijn band.

Ergens halverwege de set vindt de band het tijd om het iets rustiger aan te doen en blijven alleen Quinn en gitarist Jesse Lawson achter voor een intieme versie van ‘Don’t Fall Asleep At The Helm’. Het daarop volgende ‘Scene Two – Roger Rabbit’ wordt door Quinn ingeleid door te beatboxen. Het lukt een meisje om het podium te beklimmen en de zanger een kus te geven, tot genoegen van de frontman. Door een flauwvallend meisje voelt de band zich gedwongen om te stoppen en haar uit het publiek te helpen.

Na een korte break volgt een toegift met favorieten ‘Do It Now Remember It Later’ en ‘If You Can’t Hang’. De band weet een uitverkochte kleine zaal plat te spelen, ondanks dat het met het springen en moshen wel meeviel.