Colossus – Wake

Colossus-Wake(Album – Suburban) Zoals bekend is Scandinavi? een waar Walhalla voor stevige muziek. De Zweedse band Colossus doet een poging om in de ruime keuze aan metal bands op te vallen. Na een eerste EP is Wake hun eerste serieuze wapenfeit. Daarop lieten ze zich inspireren door bands als Mastodon, Kyuss en Tool. Vooral de invloeden van die eerste band zijn terug te horen. Je moet dan ook denken aan een flink portie sludge metal waarbij ze soms ook richting stoner, doom en hard rock leunen. Stevige kost dus, die niet altijd licht verteerbaar is.

Want de plaat valt niet mee, hoewel de bedoelingen goed zijn. De band speelt strak en heeft geprobeerd om veel te vari?ren. In de vorm van dynamiek en tempowisselingen is dit ook aardig gelukt en de negen nummers zijn erg afwisselend. Maar de matige productie gooit roet in het eten. Zo staan de drums teveel vooraan in de mix en de harde klappen op de snare drum leiden zelfs erg af. Het geheel klinkt behoorlijk lelijk en dat is gewoon doodzonde. Zanger Niklas Eriksson heeft een manier van zingen die op den duur op de zenuwen gaat werken. Dit is uiterst persoonlijk natuurlijk, maar hij lijkt alle zinnen aan te willen zetten, zonder het af te maken. Ook zit er regelmatig een effect op de zang die te pas en te onpas wordt gebruikt.

De langspeler is hierdoor teveel uit balans en de band weet dan ook niet te overtuigen. Ondanks de hulp van meesterdrummer Morgan Agren, die we zouden kunnen kennen van zijn werk met Zappa. Hij speelt mee op ‘Kingdoms’, één van de betere stukken op de tweede helft van de plaat. Dat is ook duidelijk de betere helft met fraaie nummers als ‘Fungal Gardens’ en hoogtepunt ‘Suncarrier’. Daarop laat de band horen wel degelijk veel potentie te hebben en de massa te kunnen overstijgen. Elementen van prog rock worden afgewisseld met keiharde riffs en zompige grooves. Overtuigend worden tempowisselingen strak ingezet en klinken ze natuurlijk en niet geforceerd.

Door de complexiteit van de nummers zou je Wake eigenlijk vaak moeten draaien. Maar door de belabberde productie laat je hem liever liggen. En dat is natuurlijk dodelijk voor een album dat je de tijd moet geven. Erg jammer voor de Zweedse band, die meer had verdiend. Wellicht was het een haastklus, maar met een goed en uitgebalanceerd geluid hadden ze veel beter voor de dag kunnen komen. Nu blijf je als luisteraar met een naar gevoel achter.