Mark Knopfler @ IJsselhallen, Zwolle

In 1995 hielden de Dire Straits op te bestaan, waarop frontman Mark Knopfler?besloot verder te gaan met een solocariere. En dat heeft hem bepaald geen windeieren gelegd. Deze solocariere bracht hem eind mei en begin juni een aantal maal naar de Royal Albert Hall te Londen,? maar de oversteek naar het vaste Europese land werd ook gemaakt.

Zo speelde Knopfler met band in de IJsselhallen te Zwolle. Nadat poppodium Hedon tijdelijk dichtging voor een verbouwing, werden bepaalde activiteiten verplaatst naar de eerder genoemde hallen. Ook deze boeking is een resultaat hiervan.

Er heerst vanavond een soort boerse gezelligheid in de zaal waar ook duiven en sierraden verhandeld worden, als een man in pak alle barren afstruint met een belangrijke boodschap: “Dames en heren, de show begint over vijf minuten!” Vijf minuten zijn in de IJsselhallen minuten die twee keer zo lang duren, maar uiteindelijk is het dan toch eindelijk tijd voor Knopfler en kompanen.

Met ‘What It Is’, misschien wel z’n grootste solohit, wordt er aangevangen en gelijk is te horen dat het geluid kraakhelder is. Vanavond tellen we zeven bandleden die Knopfler begeleiden; stuk voor stuk multi-instrumentalisten. We horen en zien dan ook een keur aan instrumenten voorbijkomen, waaronder een contrabas, doedelzak, viool, diverse fluiten en meerdere snaarinstrumenten.

Eveneens vroeg in de set horen we ‘Privatering’, een ander hitwaardig nummer voorbij komen. Maar voor de fans heeft alles de potentie van een hit. Elk nummer wordt luidkeels meegezongen en gefotografeerd (het liefst mét flits!) en na elk nummer klinkt er een oorverdovend applaus. Knopfler en band kunnen vanavond niets fout doen, maar het kritische oor hoort dan ook weinig foutjes, of het moet die ene gemiste gitaarnoot, de iets te laat geraakte cymbal of de bij vlagen nét te schelle doedelzakgeluiden zijn. Behalve dat spelen de heren foutloos.

Het grootste kanttekening die echter gemaakt kan worden is dat na elk nummer het licht gaat uit tot het weer tijd is voor het volgende nummer. Hierdoor wordt de vaart er uit gehaald. Het mag de pret echter niet drukken. Het drietal Dire Straits nummers (‘Romeo and Juliet’, ‘Telegraph Road’ en ‘So Far Away’) zijn van grote toegevoegde waarde. Ze laten de roots van Knopfler zien en geven aan waar het voor de fans ook allemaal ooit mee begon. Mede door het goede geluid en de snaarstrakke band kunnen we spreken van een geslaagde avond.