Naked Song Festival 2013

Het Muziekgebouw Eindhoven is alweer voor de zevende keer gastheer van het?Naked Song Festival. Met headliners als Villagers, Fink, Joanna Newsom en Agnes Obel is het ééndaagse festival de afgelopen jaren uitgegroeid tot een favoriet voor liefhebbers van singer-songwriters en intieme folk. Dat is dit jaar niet anders: relatief grote namen als Xavier Rudd, Patrick Wolf en Jonathan Jeremiah zorgen ervoor dat het festival is uitverkocht.

Broken Twin mag aftrappen in de Kleine Zaal. Het alter ego van Majke Voss Romme bracht vorig jaar haar debuut-EP Holding Onto Nothing uit, en schopte het met ‘Out of Air’ tot?Best New Track op Pitchfork. De Deense doet met haar lieflijke pianoklanken denken aan Feist, terwijl haar stem associaties oproept met Daughter-zangeres Elena Tonra. Op het podium bijgestaan door violist?Nils?Gr?ndahl zet Broken Twin in drie kwartier een veelbelovend optreden neer. In een vraaggesprek op de Mix Stage verklapt Majke later dat het eerste album in de maak is: we zijn alvast erg benieuwd.

Eerste headliner in de Grote Zaal is?Ken Stringfellow, voormalig leadzanger van de Posies. Begeleid door?guests (waaronder New Cool Collective-drummer Joost Kroon) brengt hij power-pop met country-invloeden ten gehore, met veel aandacht voor zijn meest recente album?Danzig in the Moonlight. Helaas voor Stringfellow is de klik met zijn gasten ver te zoeken: de gehaast ogende Amerikaan moet meerdere keren worden afgeremd door zijn begeleidingsband, zijn felle zang komt live schel en ongecontroleerd over. Het massaal weglopende publiek heeft gelijk: een optreden om snel te vergeten.

Gelukkig zijn er meerdere podia. Zo treedt de Amerikaanse folkzanger?Dylan Sneed ondertussen op de Effenaar Stage in de gang op, waar hij met een wel heel rustige cover van ‘Girls Just Wanna Have Fun’ tevergeefs probeert de rumoerige hal te overstemmen. Een euvel dat toch vooral aan de ongelukkige locatie van het podium lijkt te liggen: ook de Canadees Lake Forest krijgt het met zijn fluisterfolk (denk aan Benjamin Francis Leftwich) niet voor elkaar de achterste toeschouwers te bereiken, ondanks een niet onaardige Songs: Ohia-cover.?Dat lukt?Xavier Rudd?even verderop wel, tijdens een?chat and play session op de Mix Stage. Met intieme uitvoeringen van ‘Messages’, ‘Energy Song’ en ‘Spirit Bird’ bezorgt hij de aanwezigen kippenvel. Dat hij vervolgens alle meisjes persoonlijk gaat knuffelen vergeven we de – in de woorden van interviewer Robert Tilli – “most sexy vegetarian celebrity” maar even.

Lastig kiezen is het soms ook, op Naked Song. Zo staan?Hayward Williams en?Ron Sexsmith?vrijwel tegelijk geprogrammeerd. Laatstgenoemde is deze middag rechtstreeks uit Vancouver overgevlogen voor een akoestisch solo-optreden en dat is aan alles te merken. Ron Sexsmith oogt doodop, en weet in zijn eentje geen moment de kracht in zijn liedjes over te brengen aan het publiek. Jammer, want de onlangs vader geworden Canadees heeft een repertoire waar hij ook eenvoudig mee in de Grote Zaal had kunnen staan. Voor de echte fans is hij dan weer wel zo sympathiek om een aantal twitter-verzoekjes te spelen. Volgende keer beter.

Jonathan Jeremiah heeft wel een band meegenomen, en speelt een nagenoeg perfecte headlineshow in een overvolle Grote Zaal. Knap is zijn achteloos ogende timing, maar door de perfectie gaat de spanning in het optreden wat verloren. De dreunende contrabas helpt niet mee, en het is uiteindelijk toch vooral een solo-nummer dat de meeste aandacht van het publiek krijgt. Van iemand met zijn ervaring (Pinkpop) en stem hadden we stiekem meer verwacht.

De opvallendste programmakeuze van de avond is?Patrick Wolf, die niet in de Grote maar de Kleine Zaal speelt. Lange rijen dus, zeker wanneer Patrick door technische mankementen drie kwartier te laat begint. Toch heeft hij onmiddellijk de focus van het publiek, niet in de laatste plaats door zijn markante verschijning in een?male skirt. Zijn eigen Antony Hegarty-achtige zang begeleidend op afwisselend piano, harp en gitaar, wordt hij slechts bijgestaan door een accordeonist. Hoogtepunten vormen het prachtige ‘House’ en het zeer persoonlijke ‘The Sun Is Often Out’, geschreven na de zelfmoord van vriend/dichter Stephen Vickery.

Door de vertraging is het rennen naar de Grote Zaal, waar?Xavier Rudd?op blote voeten het festival afsluit. De Australische hippie stond vorig jaar nog in de Effenaar, maar lijkt zich op dit festival beter op zijn gemak te voelen. De?one man band krijgt met zijn didgeridoos en slide guitars de menigte van de stoelen af, terwijl hij met ingetogen ballads als ‘Follow the Sun’ dicht bij de sfeer van het festival blijft. Jetlag, joints of acteerwerk, Xavier is zichtbaar onder de indruk van de zaal. En van de stad: “I was just chilling in the park… you got beautiful trees man.” Tsja, het blijft een hippie.

Met al die aandacht voor singer-songwriters de laatste jaren, is het misschien geen wonder dat het Naked Song Festival zo populair is geworden. In tegenstelling tot Giel Beelen heeft Eindhoven echter aandacht voor de artiesten die níet dagelijks op de radio te horen zijn: Xavier Rudd en Patrick Wolf bevestigen vandaag maar weer dat je geen Ben Howard of Douwe Bob op je affiche hoeft te hebben voor een geslaagd festival. Voor dat ándere festival dit weekend is het maar te hopen dat er vandaag scouts uit Landgraaf aanwezig zijn, want het Naked Song Festival is hotter dan ooit.