Best Kept Secret 2013: Dag 3

En dan zijn we alweer aangekomen op de laatste dag; de dag dat Burgermeester zo goed loopt dat er uiteindelijk geen biefburgers meer verkocht kunnen worden en de dag dat het weer nog slechter is dan de twee dagen ervoor. Maar ook de dag dat de muziek nog beter is dan de twee dagen ervoor, grotendeels door de twee headliners.

De dag beginnen we met Traumahelikopter, uit Groningen-Noord. De band zagen we eerder al aan het werk op Dauwpop en gedreven set weg. De songs zijn kort, pakkend en zorgen voor veel beweging in het publiek. De set is zeer krachtig en het drietal klinkt overtuigender dan ooit tevoren. Zo vroeg op de dag voor zoveel crowdsurfers zorgen is een zeer goede prestatie. (JZ)

Tegelijkertijd met deze Nederlanders spelen?Temples in de grote tent. De band?werd al genoemd in de ROAR Sound Of 2013 en op de derde dag van Best Kept Secret komen deze Britse hippies bewijzen waarom. Het langharige viertal brengt hun psychedelische rock & roll naar Stage Two, waar het publiek zich een aantal decennia terug waant.?Nieuwe single ‘Colours To Life’ komt goed uit de verf en verder is het ook genieten van de spiralende gitaargeluiden, psychedelische orgeltjes en roffelende drums. Ook hun nieuwe nummers klinken erg fijn, al is het jammer dat de band vrij statisch speelt en weinig contact maakt met het publiek. De vier sluiten af met een uitstekend ‘Shelter Song’. Als Temples wat aan de presentatie sleutelt en iets langer speelt, kunnen ze uitgroeien tot een erg sterke live-act. (MW)

Traumahelikopter (links) & Autre Ne Veut (rechts)

De eerste plaat Anxiety van het R&B-geori?nteerde Autre Ne Veut werd op de redactie goed ontvangen. Arthur Ashin is het brein achter de muziek, maar heeft voor zijn optreden assistentie van een hoogblonde zangeres en een hippe drummer. De band opent succesvol met ‘Play By Play,’ waarin de emotie van de zangeres en Ashin goed voelbaar is. Er is echter iets fascinerends aan Ashin: wanneer hij zingt beweegt hij zich druk over het podium en maakt geen enkel contact met het podium. Als alleen de vrouwelijke vocalen worden gepresenteerd, staat Ashin als een sto?cijns wezen voor zich uit te staren. Misschien probeert hij iets duidelijk te maken, maar erg effectief is het niet. Een ander minpunt van het optreden is het feit dat bijna alle muziek panklaar uit de boxen schalt. Het enige wat live lijkt te zijn is de zang en de percussie. Hierbij is de zang gelukkig wel van topkwaliteit en doet de drummer het ook best goed. Waarschijnlijk is dit de valkuil van het feit dat Autre Ne Veut simpelweg alleen het alter ego van Ashin is. Maar dat ook de gitaarsolo van een bandje moet komen is wel erg jammer. Gelukkig maakt de band het dan enigszins goed met het feit dat de tracks an sich wel leuk zijn en dat ‘Counting’ de set krachtig afsluit. (CK)

Het weer is volledig wispelturig op het moment dat?Local Natives?op de mainstage begint; op het ene moment regent het en iets later schijnt er een stralende zon. Dit kenmerkt ook wel een beetje de muziek en het optreden van de vijf Amerikanen. Met debuutalbum?Gorilla Manor?bracht het vijftal een fris en vrolijk album uit. Met?Hummingbird?is dit vrolijke vrijwel uit de muziek verdwenen en verplaatst voor een meer melancholisch en zwaarmoedig geluid. Tijdens het optreden in Bitterzoet van een tijd terug viel het al op dat dit live voor flinke omschakelingen zorgde, maar tijdens het optreden vandaag op de mainstage van Best Kept Secret, het eerste optreden in Nederland na de release van?Hummingbird?lijken de twee kampen nog duidelijker. De nummers op de setlist zijn perfect verdeeld over de twee albums, waarbij de tweede helft meer leunt op het debuut. De band zelf heeft er overduidelijk zin in en hun enthousiasme werkt aanstekend, waardoor de switch van vrolijk naar zwaarmoedig minder aanwezig is. Toch lijkt de mainstage net een slagje te groot voor de band; wellicht zou stage Two hen beter hebben gepast. (TvM)

Local Natives

Een week nadat de band de tentstage van Pinkpop mocht openen heeft Palma Violets al een flinke (en verdiende) promotie gemaakt. Vandaag mogen de jonge Britten het namelijk proberen op het hoofdpodium aan het begin van de avond. En dat gaat ze goed af. Misschien komt het omdat de Best Kept Secret-bezoekers een gitaarbandje toch wel als zoete koek slikken, of het komt omdat de band met 180 gewoon een ijzersterke debuutplaat hebben uitgebracht. Vooral ‘Best of Friends’ kan rekenen op een stevig onthaal vanuit het publiek. Dit nummer wordt dan ook wel met de meeste bezieling gespeeld en blijft het topnummer van het album. Aangezien de muziek van het viertal niet erg opvallend is, heeft het iets nodig om toch uit de brei van gitaarmuziek op het festival te springen. Dit is gevonden in de vorm van zanger/bassist Chilli Jesson, die minstens net zo exentriek is als zijn voornaam. Met het uiterlijk en de energie van een soort jonge Hans Teeuwen zweept hij het publiek dusdanig op dat kleine minpuntjes die aan het optreden kleven (kort en op een gegeven moment wel veel van hetzelfde) niet meer opvallen. (TvM)

Everything Everything (links) & Kurt Vile and the Violators (rechts)

Suuns is een geval apart. De Canadese band klinkt live namelijk zoveel constanter als op plaat, dat je je afvraag hoe dit in hemelsnaam mogelijk is. Zowel debuutplaat Zeroes QC als opvolger Images Du Futur hebben inkakmomenten, terwijl de liveshow van het viertal bijna bezwerend is. Zo ook vanavond. De muziek van de vier heren klinkt bijna onheilspellend, alsof er iets ergers dan een laatste wolkbreuk aankomt. Vooral de tweede helft van de set is heel erg sterk en voor sommigen is het zelfs te experimenteel. De tent loopt langzaamaan leeg, terwijl de liefhebber gelukzalig verder naar voren kan schuiven. Suuns bewijst eens te meer een sterke liveband te zijn, maar moet die urgentie straks wel naar voren brengen op de volgende plaat. (JZ)

Al direct na het optreden van Suuns stroomt stage Two volledig vol. De reden hiervoor? Portishead staat twee jaar na hun optreden in Utrecht weer op Nederlandse planken. Maar waarom in Two, is de vraag die velen stellen. Had het niet beter op het hoofdpodium kunnen staan, zodat iedereen het kon zien? Het simpele antwoord hierop is ‘nee’. De donkere tentstage zorgt voor de perfecte ambiance voor een concert van de triphoppers, die met hun lichtshow en bizarre visuals zowel voor het oor als voor het oog een puur genot verzorgen. Als je ten minste het geluk had op goed zicht en geluid. Zonder zicht op het podium zal het optreden heel goed een dubieuze sfeer opgeroepen kunnen hebben; geen noot wijkt af van het album, hoewel toch alles live wordt verzorgd. Portishead gaat niet voor verrassend, Portishead gaat niet voor vernieuwend, Portishead gaat voor perfectie, voor alles tot in de puntjes verzorgd. En Portishead slaagt hierin. Minpunten aan de set zijn er voor echte fans van de band dan ook niet te noemen, aangezien de albums perfect worden nagespeeld, hoogstens met wat meer bezieling en intensiteit. Toch een minpuntje noemen? Een album opzetten is nu een stuk minder overdonderend, terugdenkend aan wat er hier vanavond op het te kleine, maar tegelijk perfecte podium gebeurt. (TvM)

no images were found

Publiek (links) & Portishead (rechts)

17 - Sigur Ros

Sigur Rós

Met Sigur Rós had de organisatie een headliner van formaat binnen en het was alsof men in een glazen bol kon kijken: na tegenvaller Valtari sloeg de IJslandse band met Kveikur namelijk keihard terug. Multi-instrumentalist Kjartan Sveinsson werd begin dit jaar uit de band gezet en zo gaat Sigur Rós tegenwoordig als drietal door het leven. Aangevuld met twee tourleden en een zestal extra muzikanten staat er een klein dozijn op het podium te spelen.

Opener ‘Yfirbor?’ zet de toon, maar met opvolger ‘Brennisteinn’ gaat de band daar al snel overheen. De band speelt foutloos en brengt een hele sterke set ten gehore, met als enige nadeel dat klassieker ?g?tis Byrjun overgeslagen wordt. Alleen al het visuele spektakel maakt dit al goed, met een megagroot scherm voor sfeerbeelden, een briljante lichtshow en rook, heel veel rook. Met het een magistrale uitvoering van ‘Popplagi?’ komt een einde aan deze fenomenale show. Sigur Rós is niet zomaar een headliner, maar een droomheadliner. (JZ)

18 - Sigur Ros

Sigur Rós

Tekst:?Tim van Meurs, Arend Oosterlee, Chantal Koolhaas, Michelle Westhoeve, Jeffrey Zweep

Fotografie:?Remco Brinkhuis