Dour Festival 2013: Dag 4

Eigenlijk mag je er niet over klagen, maar we blijven Nederlanders dus we melden het toch even. Het is namelijk heel vervelend dat de laatste dag van Dour ook direct de allerheetste is. Er is al niet veel kracht meer over na drie dagen Dour en met de zengende hitte die over het gore terrein raast is het lastig om een beetje degelijk op gang te komen. Daarnaast is het meestal zo dat de laatste dag van Dour qua programmering ook nog eens het matigste is waardoor de visioenen van een douche en een schoon bed steeds sterker worden. Toch is ook de line-up voor de zondag dit jaar opvallend sterk waardoor we ons toch weer naar het terrein begeven.

De eerste band van de laatste dag; het begin van het einde zou je kunnen zeggen. Gelukkig klinkt de energieke post-rock van het Ierse And So I Watch You From Afar nog lang niet als het begin van het einde, maar eerder als het begin van mooie dingen die nog te wachten staan. Sommige mensen mogen wellicht nog niet helemaal wakker zijn, maar met de mooie en tegelijk beukende riffs van deze sympathieke gasten is het moeilijk om niet langzaam in beweging te komen. Helaas is het met deze band wel zo dat wanneer je ze een keer gezien hebt, je ze de komende paar keren ook wel weer gezien hebt. Veel spannends gebeurt er namelijk niet. De band doet waar ze goed in is, maar helaas ook niet meer dan dat.

Het Duitse Kadavar mag er dan uitzien alsof de bandleden direct uit That ‘70s Show zijn gestapt en nog even hun baarden hebben laten groeien, maar deze typische Roadburn-band laat wel horen hoe een Black Sabbath rip-off anno 2013 moet klinken. Vuige riffs met een flinke dosis psychedelica die ondersteund worden door een sporadische dosis catchy zang. Dit is nog eens Duitse degelijkheid.

De band Two Gallants doet zijn naam eer aan, want inderdaad, wanneer we de Petit Maison binnenlopen zien we twee galante mannen op het podium staan. Ze maken folky indie-rock die met nummers als ‘Steady Rollin’ een aardige feelgood kampvuur-vibe bevatten. Wat leuk is aan de band is dat, ondanks dat er maar twee muzikanten zijn, er constant wordt gerouleerd tussen instrumenten en daardoor alsnog veel verschillende soorten nummers gemaakt kunnen worden. Van typische folk naar wat zoetere piano-pop, het klinkt allemaal bijzonder aangenaam. Tevreden vertelt Adam Stephens dat het de derde keer is dat ze op Dour staan, maar als ze zo door blijven gaan hoeft het zeker niet de laatste keer te zijn.

Afsluiter van de Last Arena is dit jaar The Smashing Pumpkins. Voor velen zal de band slechts leuk zijn om even wat jeugdherinneringen op te halen en met openers ‘Tonight, Tonight’ en ‘Butterfly With Bullet Wings’ worden deze mensen direct op hun wenken bediend. Gedurende de show blijkt echter dat The Smashing Pumpkins wel degelijk een headliner-waardige band zijn. Ze werken niet zomaar de hitjes weg, maar spannen ze minutenlang uit waarmee de nummers een nieuwe diepte lijken te verkrijgen en waardoor de gitarist zijn soleerkunsten vakkundig kan etaleren. Natuurlijk moet de band wat nummers van het nieuwe album Oceania spelen, maar ook hiervan blijkt het grootste deel goed overeind te blijven in een live-setting. Sterker nog, het klinkt nog altijd verrassend fris. Wat daarom vreemd is, is dat de band ondanks dat ze nog genoeg goede nummers heeft er toch voor kiest twee covers te spelen (David Bowie’s ‘Space Oddity’ en Led Zeppelin’s ‘Immigrant Song’). Gelukkig wordt er wel voor gekozen om te eindigen met ‘1979’, want op het moment dat de eerste tonen van het nummer klinken gaat er voelbaar een golf van collectief kippenvel over de Last Arena heen. The Smashing Pumpkins zijn nog altijd relevant.

De Last Arena mag dan afgesloten zijn, het nachtprogramma gaat nog wel even door. Allereerst kijken we bij de piepjonge S-Type. Met artiesten als TNGHT, Baauer en Flosstradamus lijkt trap erg aan het opkomen de laatste tijd. Toch loopt men kennelijk nog niet erg warm voor elke trap-artiest, want bij S-Type is er haast niemand te vinden. Toch jammer, want met harde remixes van rapnummers als Chief Keef’s ‘Don’t Like’, Migos’ ‘Versace’, Waka Flocka Flame’s ‘Round of Applause’ en uiteraard nog even TNGHT, weet S-Type er een goed feestje van te maken. Hij mag het dan niet allemaal al te best aan elkaar draaien, in een volle tent was het dak er vanafgegaan.

Een ander typisch Dour-ding is om op de laatste avond een aantal zogenaamde turntablists te programmeren. Met DJ Shadow heeft Dour direct een echte legende te pakken. Zijn eerste album Endtroducing… is de boeken in gegaan als het eerste album dat volledig uit samples bestaat en hij is dan ook bekend geworden met de manier waarop hij een wijde selectie van samples kan manipuleren en gebruiken. Helaas blijkt al snel dat hij hier vanavond weinig van laat horen. Hij geeft het zelf al aan door, bijna verontschuldigend, mede te delen alleen nieuwe dingen te draaien. De reden hiervoor blijft onduidelijk. Hierdoor blijft het bij een vlak setje met vooral trap en hiphop die erg dansbaar is, maar helaas ondermaats voor een legende als DJ Shadow.

DJ Yoda laat vervolgens even zien hoe het wel moet om een zieke turntable-show weg te geven. In het ruime uur die zijn set duurt draait Yoda namelijk om en nabij de 100 a 150 nummers in vrijwel elk genre dat je je kan bedenken; van rock-‘n-roll naar gangsta rap naar ‘90s techno naar soul naar metal, terwijl er op de achtergrond hilarische clipjes afgespeeld worden van internetmemes en muziekvideo’s die perfect bij de muziek aansluiten. Hilarisch, herkenbaar en dansbaar tegelijk. Op deze manier wordt er op de valreep nog even een hoogtepuntje van het weekend gecre?erd. Yoda sluit af met Whitney Houston’s ‘I Will Always Love You’ en een betere manier om Dour af te sluiten is eigenlijk niet voor te stellen.

Er valt altijd een hoop aan te merken op de organisatie van Dour: er wordt nauwelijks ingespeeld op de weersomstandigheden, de dixies zijn constant smerig, het eten is niet lekker en we hebben er drie uur over gedaan om de volgende dag de parkeerplaats te verlaten. Toch laat Dour keer op keer duizenden mensen een goede tijd beleven met een geweldige line-up en een sfeer waarin vrijwel alles binnen (en net buiten) het menselijke fatsoen kan en mag. Ondanks dat dit muzikaal niet de allerbeste editie van de laatste jaren was, zal de opmars die Dour de laatste jaren heeft beleefd ook de komende tijd wel weer voortduren. Tot volgend jaar.