Vive La Fete – 2013

vive_la_fete_2013(Album – Bertus) Kennen we ze nog? Het Vlaamse duo?Vive La Fete? Ja, die vonden we ooit eventjes tof in Nederland maar na?Grand Prix uit 2005 haakten we een beetje af. ?Dat wil niet zeggen dat ze minder goed werden, want?2013 is toch al de tiende plaat van het duo. Misschien is het gewoon de Franse taal, daar haken we wel eens vaker door af.

Dus Danny Mommens, ooit actief in dEUS, en Els Pynoo toerden de wereld rond en is inmiddels een gevestigde naam bij onze zuiderburen. Deze plaat is in ieder geval kalmer dan het af en toe scheurende en schreeuwerige, wat?Nuit Blanche (2003) naar mijn mening zo gaaf maakte. Songs als ‘La Vision’ doen met hun tamme discobeat en primitieve bliepjes denken aan een vrolijke mix van italodisco en electro met zwoele Franse pop. Dat blijft een beetje zo op ‘Alexandrie Alexandra (Claude Francois)’, inclusief de zoete koortjes.

Het tempo blijft gemoedelijk, hoewel dat jakkerende, nerveuze op ‘Je Souhaite’ weer te bespeuren is. De spanning blijft erin, zonder dat het erg spannend wordt op ‘Oiseau Bleu’ en ‘Diva’, waar wat meer die new wave-sound terugkomt. Een beetje de ‘Echo Beach’ vibe horen we op die song en ‘Mea Culpa’. Tja, het kabbelt maar voort, Els Pynoo klinkt zoetjes en soft, nergens een rauwe klank te bekennen. Soms zelfs fluisterend met muziek die bijna niet op wil vallen, zoals de gitaarriffs op de achtergrond bij ‘Le Diable’.

Het mag dan de jubileumplaat zijn, we moeten wachten tot tot ‘Ping Pong’ om iets opvallends te horen met kirrende zang en een opbouw die uiteindelijk in wat malle teksten ontaard, maar geen climax. Het pulserende ritme op ‘Demain, geeft die song een aardige drive, met gelaagde riffs ontstaat er ook nog wat body. Als uiteindelijk ‘Tics Nerveux’ gepasseerd is, mis je iets. Wel leven dit keer, maar geen feest.