Aeternus – … And The Seventh His Soul Detesteth

Aeternus_-_and_the_seventh-300x300(Album -?Plastic Head) De term dark metal associeer ik eigenlijk altijd met Cradle of Filth, subtiel en duister.?Aeternus?speelt echter gewoon hakkende death metal met wat atmosferische spanningsbogen. Dat doen ze al zo’n twintig jaar, deze mannen uit Bergen, Noorwegen, die net de black metal-golf gemist hebben. Na zeven jaar stilte is hier?…And The Seventh His Soul Detesteth.

De song ‘There Will Be None’ heeft duidelijk een vleugje atmosfeer van black metal, maar de drums razen maar door als een mitrailleursalvo. Toch klinkt de muziek donker en weids. Met songs die toch zelden korter zijn dan vijf minuten staat je een flinke luisterbeurt te wachten. De titeltrack is erg clean en de compressie is duidelijk terug te horen. Daardoor mist het iets van die organische sound die juist dat donkere zo benadrukt.

Gelukkig weet de band de basis van de songs op te leuken. Die basis zijn de hamerende drums en de diepe grunts van enig oorspronkelijk bandlid Ares. Op ‘Spurcitas’ komen er cleane klanken omheen die een bepaalde weemoed geven, vervolgens is er een lange klagende toon die net te horen is en het nummer verder kleurt. Eigenlijk hoef je niet veel verder te denken als Deicide met een vleugje Behemoth bij songs als ‘Ruin And Resurrect, hoewel ‘Confusion Of Tongues’ aan het vroege Amorphis doet denken.

Na het intermezzo ‘Hubris’ stoomt de band zonder al te veel poespas door op ‘Reap What You Saw’ en ‘Saligia’, wat toch een bijna Opeth-achtige verrassing heeft in het midden. Op ‘The Hand That Severs The Bonds…’ ?horen we wat vreemde riffs die wat kinderachtig (lees: Finntroll) over komen. In stijl sluit ‘The Spirit Of Illumination’ af. Het is een puike plaat geworden, maar een nieuwe god aan het firmament van dark metal brengt het niet met zich mee.