Lowlands 2013: dag 2

In het programmeringsteam van Lowlands móet haast wel een niet-liefhebber van Daughter met sekstekort hebben gezeten: een andere verklaring voor het verschrikkelijke tijdslot van half twaalf in de ochtend kunnen wij ook niet bedenken. Gelukkig is de Londense band rondom Elena Tonra er een waarbij het niet uit maakt waar en wanneer je ze neer zet, want goed is het toch wel. En blijkbaar zijn er meer Lowlanders zich van die feiten bewust, getuige de volle India die Daughter voor zich weet. De vroege vogels worden beloond, en hoe. Na nog geen halve minuut van openingstrack ‘Still’ is de tent muis –en muisstil en grijpen de ijzige vocalen en gitaarlijnen je bij de keel, om de rest van het optreden niet meer los te laten. Tonra stond een jaar of twee geleden nog als volledige onbekende? – akoestisch – in het voorprogramma van Ben Howard (toen ook nog spelend voor zo’n 250 man) en de stappen die ze sindsdien gemaakt heeft zijn op zijn minst lovenswaardig te noemen. Niet alleen qua presentatie – Tonra is van schuchter en shoegaze naar relatief open en giechelend gegaan – maar vooral dankzij de (strijk)gitaren van Igor Haefeli, die Daughter bij vlagen heel dicht tegen Sigúr Ros aan laten schurken. Ontwaken met tranen in je ogen.

Wie wat later het terrein op wandelt, krijgt in de X-Ray het aparte driekoppige gezelschap van Rainbow Arabia voor zich. Misschien niet de makkelijkst denkbare muziek om je dag mee te beginnen, maar met hun rare, ori?ntaalse synths en aardige melodie?n wel een aardige. De zang van Tiffany Preston zit bij vlagen tegen het valse aan – en soms zelfs net over dat randje heen – maar de Arabische soundscapes van het drietal zijn zo lastig te peilen, dat het maar mondjesmaat op valt. Echt aan het bewegen krijgen de twee mannen en vrouw uit Los Angeles? de boel echter niet, vooral omdat het allemaal geen moment echt spannend wordt. Vermakelijk hooguit, maar het vrij matte spel van het drietal maakt het dat het niet denderend te noemen is. Een net iets te lichte lunch om de kater van gisteren te verwerken, die tot gevolg heeft dat je binnen enkele uren weer dronken bent, zoiets.

01-mozes-and-tfb_ll13roar03

Mozes And The Firstborn

Poprock is sowieso al een genre voor de grote massa, maar de manier waarop de muziek door Imagine Dragons verpakt wordt is redelijk schaamteloos. Met een flinke rits elektronica erin en simpele drums voor de dansjes en meeklapbaarheid, nog simpelere refreintjes om flink mee te brullen en een predikende enthousiaste frontman in de vorm van Dan Reynold, zodat er tenminste nog een beetje een boodschap wordt overgebracht. Anderzijds kun je van alles over de Amerikanen zeggen, maar staan ze wel mooi tijdens hun eerste festivaloptreden in Nederland voor een bomvolle Grolsch, die ook nog eens ieder woord mee zingt. Reynold heeft een krachtige stem die er maar zelden na zit en de nummers worden vol overgave en overtuiging gespeeld. Het eerste halfuur is voor de wat minder bekende tracks van het vorig jaar verschenen Night Visions, in het tweede deel van het optreden is het onophoudelijk raak. ‘It’s Time’, ‘Radioactive’, ‘On Top Of The World’, ‘Demons’, het is op zijn zachtst gezegd bijzonder om te zien hoe die tracks in nog geen twaalf maanden inmiddels verworden zijn tot heuse festivalanthems, die door een luttele vijftienduizend man moeiteloos worden meegebruld. Knap hoor.

02 - Imagine Dragons_LL13ROAR

Imagine Dragons

In die zelfde Grolsch zien we een klein uur later hele andere koek: geen intense meebrulsessies, maar de prachtige liedjes van Michael Kiwanuka. De 25-jarige Londenaar, wiens roots in Oeganda liggen, werd vorig jaar door de BBC gebombardeerd tot het grootste talent van het jaar en onderstreept een jaar later nog maar eens waarom. Ondersteund door een uitstekende band brengt de Brit de liedjes van debuutplaat Home Again op een even krachtige als subtiele wijze, zijn geweldige stem voorop. En alsof die plaat nog niet genoeg sterke nummers kent – neem bijvoorbeeld titeltrack ‘Home Again’ en ‘I Won’t Lie’- overdondert de Engelsman met een weergaloze cover van Jimi Hendrix’ ‘Waterfall’, die hij op geheel eigen wijze ten gehore brengt. De aardig gevulde tent ziet het allemaal aan, is – terecht- verrassend stil en is getuige van een uur durend hoogtepunt. Een singer/songwriter die wel weet hoe je een festivalshow neer zet, wat een verademing.

03 - Lumineers_LL13ROAR

The Lumineers

Tsja, The Lumineers. Later dit jaar durven ze het in Vredenburg Leidsche Rijn aan om op basis van één enorme hit – en eerlijk is eerlijk: een aardige debuutplaat – liefst drie tientjes voor een kaartje te vragen. Om gelijk met de deur in huis te vallen: het is nog niet eens de helft van die entreeprijs waard. Want wat een verschrikkelijk gezapige set heeft de band uit Denver, Colorado voor de Alpha in petto. Zelfs ‘Ho Hey’, verrassend genoeg in het midden van de set gespeeld, weet geen potten te breken. De leegloop die daarna volgt is ongetwijfeld ingecalculeerd, maar dat hitjespubliek mist ook in het vervolg vrij weinig. Op de naamloze debuutplaat zijn enkele aardige folkpopsongs te vinden en het moment waarop ze een podium het publiek in rijden en frontman Wesley Schultz tussen de aanwezigen op duikt, is vermakelijk, maar het optreden ontstijgt geen seconde de grens van middelmatigheid. Integendeel, de meeste uitvoeringen van de nummers zijn zo slaapverwekkend dat ze vaker onder dan boven die grens zitten.

Rariteitenkabinet twee-punt-nul. Dat was een van de eerste woorden die in uw verslaggever op kwam toen hij het optreden van Empire of the Sun in een stampvolle Grolsch aanschouwde. Dat Australi?rs Luke Steele en Nick Littlemore niet bepaald erbij lopen als je gemiddelde buurman en wel van wat gekkigheid houden, is niets nieuws; anno 2013 zoeken ze de overtreffende trap van absurdisme meermaals op. Het aantal goede liedjes is sinds hun laatste bezoek in Nederland toegenomen met één, in de vorm van de jongste single ‘Alive’. Verder kent het optreden van de mannen heel veel fillers, maar doen die nummers wel precies wat ze moeten doen: het publiek bij de les houden voor knallers als ‘Walking On A Dream’ en ‘We Are The People’, waarbij de ontvangst best uitzinnig te noemen is. Bijna ieder nummer heeft een aparte intro en eigen visuals, waarmee de Australi?rs toch wel heel knap weten te verbloemen dat het muzikaal stiekem allemaal niet zo heel goed is. En met zulke hits, die een tent als de Grolsch compleet uit hun plaat laten gaan, kom je daar nog doodeenvoudig mee weg ook.

04-chvrches01_ll13roar2

CHVRCHES

Het driemanscollectief van CHVRCHES – de v vanwege de zoekmachines, niemand wil dat er allemaal kerken tevoorschijn komen als ze gegoogled worden – kan eindelijk trots verkondigen dat hun debuutalbum The Bones Of What You Believe volgende maand in de schappen zal liggen en laat een aardig gevulde India hier al aan ruiken. Die geur is uitstekend, hoewel de Schotten het toch vooral moeten hebben van killer singles als ‘The Mother We Share’, ‘Recover’ en ‘Now Is Not The Time’. Niet dat de rest van de nummers in schril contrast staan tot de genoemde tracks, maar het heeft allemaal net iets langer nodig om goed te landen. Zangeres Lauren Mayberry komt met haar hoge stemmetje, dat klinkt alsof er een vocoder op zit, moeiteloos boven de zware synths van haar collega’s uit. In het verleden gaf Mayberry wel eens aan de nodige moeite met het ‘fronten’ van een band te hebben, mede doordat ze in haar voorgaande projecten nooit zo in de spotlights stond, en wanneer we toetsenist Martin Doherty voor het uitstekende ‘Tide’ het zangstokje zien overnemen, blijkt gelijk wat CHVRCHES hier en daar mist: een persoonlijkheid op het podium. Maar wanneer Mayberry nog wat meer hieraan gaat werken, kan het niet anders dan dat het gezelschap – wanneer het album is geland – de verwachtingen echt waar gaat maken.

05 - Major_Lazer_LL13ROAR

Major Lazer

We schreven er gister al heel even over: de zegetocht van Major Lazer. Blijkbaar hebben onze Lowlands-tips van vorige week veel invloed gehad, want ‘uitpuilen’ is niet eens meer het juiste woord voor hoe de Grolsch eraan toe is als Thomas Wesley Pentz (die u wellicht ook wel kent als Diplo) achter de knoppen plaats neemt. Rijen –en rijendik staat men rondom de tent om een glimp van de producer op te vangen en wie weet wat hij kan verwachten, wordt niet teleurgesteld. Major Lazer draait inderdaad een minimale hoeveelheid eigen werk en flikt het ook nog eens om monsterhit ‘Get Free’ eigenhandig halverwege de nek om te draaien, maar Pentz is wel een festiviteiten-dj pur sang. En dus staan er zo’n twintigduizend mensen uit hun plaat te gaan, stapelt de Amerikaan hit op hit op hit op hit en heeft hij de Grolsch volledig in zijn macht. Een feestje van buitenpropotionele grootte dat deze Lowlands niet meer overtroffen gaat worden.

06 - Editors_LL13ROAR

Editors

Gelukkig weten genoeg festivalgangers inmiddels ook de Bravo te vinden voor een van de meest imponerende optredens van deze editie: Moderat. De Berlijnse slaapkamertechno van Modeselektor en Apparat heeft even nodig om op dit relatief vroege tijdstip – rond de klok van half tien – binnen te komen, maar wanneer dat eenmaal is gebeurd, laat het ook niet meer los. Drie kwartier later ligt de tent aan Moderat’s voeten en dat is niet meer dan verdiend te noemen. De ijzersterke producties die we kennen van de albums Moderat en het eerder dit jaar verschenen II blijken live nog een tikkeltje intenser en in combinatie met de visuals kun je weinig anders dan je volledig mee te laten nemen door het drietal. We krijgen veel oud(er) werk voor onze kiezen, maar of iemand zich daaraan stoort? Het lijkt er niet op. Natuurlijk lopen er hier en der wat mensen weg, waarschijnlijk omdat Moderat op dit tijdstip gewoon te complex voor ze is, maar in feite geven de Duitsers hier gewoon een van dé sets van het festival. Een wezenlijk verschil met Disclosure gisteren, maar dan wel in positieve zin. Het schoolvoorbeeld van hoe een elektronicaset live hoort te klinken. Weergaloos.

07-chvrches02_ll13roar2

CHVRCHES

De wonderschone Nina Kraviz is een van de meest besproken DJ’s van de laatste tijd, voornamelijk vanwege een eerder dit jaar verschenen korte film over haar persoon, die de vrouwen in de elektronische scene weer eens ter sprake bracht, Kraviz in het bijzonder. De Siberische zou haar succes te danken hebben aan haar uiterlijk en zou haar lichaam gebruiken om volle clubs voor haar te zien en meer van zulke speculaties. Soit, laten we het bij de feiten houden. En die spreken deze nacht in de Bravo allemaal in het voordeel van Kraviz. De twintiger levert een moddervette technoset af, vol met straffe, stampende vierkwartsbeats en melodische uitstapjes, waarmee ze de tent behoorlijk aan diggelen draait. Het moet toch een heerlijk gevoel zijn met dit soort sets de critici de mond te snoeren en ze recht in hun gezicht uit te kunnen lachen. Want als je zo’n tienduizend man op zo’n overtuigende wijze in beweging weet te krijgen, mag er niemand meer zijn die nog aan je kwaliteiten twijfelt.

Wie de typische Berghain-techno van Marcel Fengler in de Bravo iets te stug vindt om tijdens de tweede Lowlands-nacht op af te dansen, kan zijn hart ophalen bij de (wederom stampvolle) X-Ray, waar de jonge George Fitzgerald de sterren van de hemel staat te draaien. De Brit vuurt zijn warme, goed te verhapstukken (deep)house in combinatie met flarden techno en garage bijna twee uur lang op de oranje bunker af en het resultaat mag er wezen.?Buiten blijft men in de regen stug doordansen, terwijl er binnen?op zo’n twee vierkante centimeter bewegingsvrijheid de mogelijkheid is om uit je plaat te gaan. Meer kun je toch niet, want Fitzgerald draait een vrij onverbiddelijke set, die louter uitnodigt tot dansen. Want als er deze Lowlands een elektronische set is die – voor een breed publiek – dansbaar is, is het deze wel. En dan vallen de meisjes op de eerste rij ook nog eens bijna flauw bij de aanblik van Fitzgerald. Game, set and match.”

Tekst: Julien L’Ortye
Fotografie: Dani?l de Borger

1 Comment

Comments are closed.