Damien Jurado @ Doornroosje, Nijmegen

Wat ziet Damien Jurado er goed uit vanavond. De inmiddels 40-jarige singer-songwriter is gestopt met roken en met koffie drinken, en lijkt beter dan ooit in zijn vel te zitten. Hoewel, singer-songwriter? “I am not a sensitive singer-songwriter,” claimt de Amerikaan tijdens één van zijn jolige praatjes. “I write songs, I sing songs, they make you cry… well I guess that makes me a sensitive singer-songwriter.” Het is het enige moment van verwarring op een gedenkwaardige avond in Doornroosje.

Het valt al op bij voorprogramma?Strand of Oaks: het meest aandachtige publiek van Nijmegen is vanavond bij elkaar gekomen. En niet alleen uit Nijmegen: met de aankondiging van zijn “enige show in Nederland” heeft Damien Jurado fans uit heel Nederland naar de oude poptempel getrokken. Maar toch: zelfs de aantrekkelijke?double bill met Strand of Oaks heeft de zaal niet uitverkocht gekregen. Onterecht, want het duo uit Philadelphia maakt een sterke indruk met haar intense uitvoeringen van de door zanger Tim Showalter geschreven ballades.

Niet uitverkocht, wel goed gevuld, en wát een sfeer. Damien zal zich tijdens zijn eerste drie nummers afvragen of er überhaupt publiek aanwezig is, zo stil is de zaal. Maar het applaus na hit-parade ‘Sheets’, ‘Working Titles’ en ‘Museum of Flight’ liegt er niet om, en Damien begint enigszins verbouwereerd te praten. Over zijn dure gitaar, die hij na het inchecken in Seattle nooit meer teruggezien heeft. Over zijn nieuwe gitaar, vanmiddag gekocht, waarmee hij love at first sight?ervaarde. Na vijf minuten moet hij om zichzelf lachen: “raise your hands: who didn’t expect me to be so jolly?” Er gaat een tiental handen de lucht in: zelden was Damien Jurado in zo’n goede doen als vanavond.

In zo’n goede doen, dat hij ogenschijnlijk makkelijk omgaat met een vraag uit het publiek over Jason Molina (zanger van Songs: Ohia en een goede vriend van Damien, die eerder dit jaar overleed). Nee, hij heeft nog geen nummer over Jason geschreven. Is hij ook niet van plan. Na een aantal vragen uit het publiek te hebben beantwoord, speelt Damien enkele nieuwe nummers. Net als voorgangers?Saint Bartlett en?Maraqopa?is zijn volgende album, te verschijnen in januari, geproduceerd door vriend Richard Swift. Nummers als ‘Jericho Road’ en ‘Learn to Let Go’ klinken alvast veelbelovend, al is het verschil tussen het volle studio-geluid en zijn solo live-performances bij Damien Jurado altijd aanzienlijk.

Na ‘Arkansas’ en oudje ‘Johnny Go Riding’ is het inmiddels elf uur als Damien het podium verlaat. Met de aankondiging dat hij “ongeveer vijf kwartier zal spelen” rekenen weinigen nog op een toegift. Zij die hem eerder zagen weten wel beter: het is tijd voor verzoeknummers. Met moeite weet Damien een half couplet van ‘The Loneliest Place’ uit zijn geheugen op te graven, ‘Go First’ wacht hetzelfde lot. Minder moeite heeft hij met ‘Kansas City’ en ‘I Am Still Here’, misschien wel het mooiste nummer van de avond. “The saddest song I’ve ever written” staat in schril contrast met zijn jolige stemming van vanavond, maar dat tekent Damien Jurado. De muziek is die van een?sensitive singer-songwriter, het optreden dat van een ervaren verhalenverteller. De tekst van afsluiter ‘Matinee’ had niet treffender kunnen zijn: “We all cried at the ending, we all stayed for the credits, and I kept my ticket as a souvenir.”