Daniel Norgren @ Merleyn, Nijmegen

Als voorprogramma van The Tallest Man On Earth maakten we afgelopen herfst kennis met?Daniel Norgren, een Zweedse singer-songwriter met een rauw bluesgeluid à Tom Waits. Met zijn vierde album?Buck?op zak verkocht hij eerder dit jaar zelfs de bovenzaal van Paradiso uit. Nederland bevalt blijkbaar goed: het optreden in Nijmegen vanavond is alweer het negende dit jaar in ons land.

Phil Cook stond zelfs al eens in Nijmegen. Vorig jaar februari trad hij nog op in Doornroosje met zijn band Megafaun, vanavond staat hij er alleen voor. Als supportact van Daniel Norgren vecht hij een half uur tegen een rumoerig publiek, waar de sympathieke Amerikaan zelden bovenuit komt. Ligt dat aan de artiest? Deels wel: vooral het begin, met twee instrumentale nummers van zijn recente EP?This Side Up, is op zijn zachtst gezegd een ongelukkige keuze. Met een fraaie uitvoering van ‘Frazee, MN’ en een eerder die middag geschreven nummer redt Phil zich vervolgens meer dan prima. Het niveau van Megafaun haalt hij vanavond echter niet, en gezien zijn eveneens fraaie solowerk hadden we toch op meer gehoopt.

Dikwijls omschreven als “one man band” blijkt Daniel Norgren vanavond opnieuw te worden bijgestaan door een contrabassist. Verder is er niks gelogen: Daniel speelt gitaar, zingt, drumt… en drinkt heel veel whiskey. De man uit Bor?s oogt al aangeschoten als hij aftrapt met enkele nummers van zijn laatste plaat?Buck. Het doet hem geen kwaad: evenals bij genregenoten als Marcus Foster en Tom Waits lijkt de drank het rauwe randje te versterken (en de articulatie te verslechteren). Met zijn teksten, grotendeels geschreven tijdens nachtelijke ritjes in zijn Volvo, doet Daniel Norgren denken aan een typisch Amerikaanse blueszanger. “Ik dacht even dat ik weer in Mississippi was,” zegt een jongen na afloop van het optreden goedkeurend.

Toch weet Daniel weinig te verrassen. Ja, Phil Cook komt even een nummer meespelen op mondharmonica (en een half uur later nog één). En er is die kwartier durende versie van ‘Moonshine Got Me’, als derde nummer al, die met zoveel rust en geduld gebracht wordt dat het lijkt of Daniel het publiek ermee wil bezweren. Verder speelt Daniel continu dezelfde soort riedeltjes op dezelfde gitaar, zichzelf begeleidend met een drumpedaal en begeleid wordend door een man op contrabas. Het publiek wordt nog getrakteerd op een stampende versie van hitje ‘Whatever Turns You On’: al met al is het een prima optreden, maar mist het de afwisseling die we bij een genoemde genregenoot als Marcus Foster juist zo omarmen.??Met zijn liefde voor Nederland zien we hem ongetwijfeld snel weer terug.