Chelsea Wolfe – Pain is Beauty

Pain is Beauty(Album – Sargent House) Alweer een jaar na de akoestische opnames van Unknown Rooms komt Chelsea Wolfe met nieuwe muziek: Pain is Beauty.

Het eerdere werk van de band werd gekenmerkt door de karakteristieke ijle zang van Wolfe zelf, gevoed door folkklanken en ladingen distortion die een drone-achtige sfeer opriepen. Hoewel dat nog niet is gaan vervelen is er op Pain is Beauty voor gekozen elektronische elementen te introduceren. Hoe goed dat samengaat bewijst opener ‘The Feral’ wel, ieder die twijfelt aan de toevoeging doet er goed aan dit nummer te luisteren. De duisternis druipt er nog steeds vanaf.

Maar van deze andere kant moet je wel houden. Ondanks dat de band nog steeds als zichzelf klinkt is industrial meer van toepassing dan folk. Het album voelt soms als triphop aan met alle drummachines en synthesizers en vanwege het warme geluid van met name ?ποκ?λυψι? kan dat een aantal fans laten afdwalen.

Pain is Beauty sluit daverend af met ‘The Waves Have Come’, een ruim acht minuten durende trip. Daarvoor zitten helaas een paar zwakke momenten, misschien dat het album toch wat te snel volgt op het eerdere werk. Dit in combinatie met de nieuwe elektronische elementen zorgt voor een iets minder euforische (hoe vreemd dat ook mag klinken bij dit soort muziek) stemming dan over haar eerdere werk.