Arctic Monkeys – AM

arctic-monkeys-am-domino(Album – PIAS) Om een definitief oordeel te vellen over?AM, moest de plaat eerst grijs gedraaid worden. Alex Turner en kornuiten gaven namelijk één van de beste shows van 2013 op de eerste Best Kept Secret-dag. Alex Turner, de ooit zo verlegen en wat saaie entertainer, is inmiddels een strak in pak gestoken podiumbeest inclusief coole vetkuif. Maar niet alleen op het podium heeft de inmiddels in Los Angeles gevestigde band een transformatie van formaat doorgemaakt. Van grensverleggende Britpop ?naar woestijnrock (Humbug) en relatief ingetogen luisterballads (Suck It And See) zijn de Arctic Monkeys op hun vijfde langspeler beland bij strakke en catchy hardrock met r&b- en soulinvloeden.

Wat een lekkere inkopper is het: je album openen met ‘Do I Wanna Know?’ en ‘R U Mine?’. Twee van de drie singles die (lang) voor de aanloop van?AM?al prima vielen. Het blijkt een opstapje naar een feestelijk in het gehoor liggende eerste helft vol aanstekelijke en – jawel – zelfs voor Arctic Monkeys begrippen behoorlijk dansbare tracks. Verwacht frisse invloeden van hiphopbeats, hitgevoelige r&b-koortjes en soulvolle accenten uitgevoerd op de prairie. Inderdaad: het door de band beloofde midden tussen Dr. Dre en Black Sabbath. ‘One For The Road’, ‘Arbella’ en het swingende ‘I Want it All’ zijn hits.?Hits met hoofdletter H.

In de tweede helft is er meer ruimte voor bezinning.?Anders dan de songtitel zou vermoeden is ‘No. 1 Party Anthem’ een onvervalste ballad, net als het sterke ‘Mad Sounds’.?Op het eerste gehoor klinken deze als wat vreemd geplaatste rustpunten in het midden van het album. Toch blijkt het tegendeel waar; het zorgt voor de benodigde diepgang binnen?AM. Ja hoor, ook anno 2013 vloeien de fantastische liederen uit Turners pen. Ook zingt de 27-jarige frontman zwoeler en soulvoller dan ooit. Toch is het onterecht hem als enige drijvende kracht achter de band te zien.?De nog altijd beestachtig strakke drummer Matt Helders is van evenveel toegevoegde waarde. Hij zingt regelmatig mee en zorgt met zijn kopstem voor soulvolle en funky accenten in uitstekend getimede koortjes.

Met prijsnummer ‘Snap Out Of It’ en het coole ‘Knee Socks’ (met koortje van Josh Homme) volgen naar het einde toe nog twee tracks van formaat. Met het melancholische ‘I Wanna Be Yours’ gaat de plaat vervolgens mooi als een nachtkaars uit. De conclusie??Zo uitzonderlijk goed als op?Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not?of?Favorite Worst Nightmare?wordt het niet. En toch geeft dat niet. Het pleit voor Arctic Monkeys dat ze zich blijven vernieuwen.?AM?is de plaat die het kwartet op dít moment had moeten maken. De band is met de tijd meegegaan met een verrassende en gedurfde plaat met een knipoog naar de grote massa, zonder aan kwaliteit te verliezen.