Leonard Cohen @ Ahoy, Rotterdam

Door Daniël de Borger en Julien L'Ortye 20 september 2013 Reacties staat uit voor Leonard Cohen @ Ahoy, Rotterdam

L_Cohen_ROAR_01

Morgen wordt ‘ie negenenzeventig, Leonard Cohen. Een man in de herfst van zijn leven? Spreekwoordelijk gezien, wellicht. Zijn leeftijd weerhoudt hem er in elk geval niet van om iets over achten op deze druilerige woensdag in een goed gevuld Ahoy kwiek huppelend het podium te bestijgen. In een zwart, driedelig pak, met een fraaie bolhoed die zijn korte, grijs-witte haren verbergt en een stiekeme glimlach op zijn gezicht, terwijl hij omringd wordt door een negenkoppige band. Zes muzikanten en op links zangeres (en Cohen’s rechterhand) Sharon Robinson en de gezusters Webb (The Webb Sisters), die eveneens zorg voor de vocalen dragen.

L_Cohen_ROAR_02

Het tiental trapt af met ‘Dance Me To The End Of Love’, een nummer dat volgend jaar een levensduur van drie decennia aantikt – zelf zit Cohen inmiddels al ruim een halve eeuw in het vak – maar waaruit vrijwel direct blijkt hoe goed de singer/songwriter anno 2013 nog bij stem is. In pakweg zes minuten bokst hij het voor elkaar de Rotterdamse evenementenzaal aan zijn lippen te laten hangen, iets waar de daaropvolgende negentig minuten niets aan verandert.

L_Cohen_ROAR_03

Negentig minuten inderdaad, want na die tijd last Cohen even een pauze in. Een groot deel van de zaal, vanzelfsprekend voornamelijk gevuld met vijftig –en zestigplussers, stormt halsoverkop richting de catering, in de hoop even snel een biertje te kunnen halen zonder iets te missen. Die zorgen blijken overbodig wanneer de Canadees pas na een klein halfuur weer terug blijkt te keren. Er lijkt niemand te zijn die het hem kwalijk neemt, er klinkt geen enkel negatief geluid wanneer in het Engels uit de speakers klinkt dat de show over tien minuten weer begint en eigenlijk is dat ook niet zo verwonderlijk.

L_Cohen_ROAR_04

Want wat Cohen vanavond klaarspeelt, een kleine drie uur – da’s exclusief de pauze – vullen, de tienduizend aanwezigen niet alleen boeien, maar ook volledig inpakken door middel van een ultiem verfijnd spelende band, een geweldige stem en zijn charmes, verdient niets meer dan respect. Of het nu de twee à drie minuten durende akoestische gitaarintro voor ‘Who By Fire’ is, de chemie tussen Cohen en zijn zangeressen tijdens ‘In My Secret Life’ of de grapjes die de zeventiger over het simpele pianodeuntje in ‘Tower Of Song’ maakt zijn, in ieder nummer weten Cohen en zijn band iets te leggen dat het volledig de moeite waard maakt. Vreemde eend in de bijt is dan ook Robinson’s (solo-)uitvoering van ‘Alexandra Leaving’, die met diens relatief vlakke stem weinig opzien baart.

L_Cohen_ROAR_05

Het is een minuscuul smetje op een muzikaal hoogstaande avond, een smetje dat twee nummers later, tegen de tijd dat Cohen ‘Hallelujah’ zingt, allang vergeten is. Inmiddels zijn we beland bij het einde van (het tweede deel) van de reguliere set, die afgesloten wordt met ‘Take This Waltz’. Wanneer het gezelschap terugkeert op de planken en ‘So Long, Marianne’ in wordt gezet, springen plotsklaps tientallen mensen uit hun stoelen om een plekje voor het podium te bemachtigen. Enkelen volgen hun voorbeeld, waarna de rest van de zaal ook maar besluit om te gaan staan. Ahoy wordt rijkelijk beloond, want de Canadees schudt even later ook nog even een derde toegift uit de mouw. Wanneer de laatste noot – een cover van jaren ‘50 rhythm & bluesband The Drifters – geklonken heeft, er een ovationeel applaus opstijgt en we op ons horloge kijken, zien we de wijzers van de klok op half twaalf staan. Niet alleen tekent de man uit Montréal voor een onwerkelijk lange speelduur, hij verzaakt bovendien geen seconde, houdt van begin tot eind de aandacht vast en laat Rotterdam in extase achter. Een optreden van exceptionele klasse.

Tekst: Juliën L’Ortye
Fotografie: Daniël de Borger

Je kunt geen reactie achterlaten.