65daysofstatic – Wild Light

65_wildlight_cover_750(Album – Superball Music) In 2012 won 65daysofstatic tijdens de AIM Independent Music Awards 2012 de ‘Hardest Working Band’-award en dat was meer dan gegrond. Na dit?We Were Exploding Anyway/Heavy Sky-tijdperk, waarin de band meer dan ooit dance vermengde met epische postrock, wilde de band het iets rustiger aan doen. Dat lukte niet: het Silent Running-project groeide van één show via crowdfunding uit tot een wereldwijde tour en een vinyl-only uitgave. De pauze werd een jaar opgeschoven, maar het bloed kroop waar het niet gaan kon en daar is Wild Light het resultaat van.

Duidelijk is dat Silent Running z’n sporen achtergelaten heeft. De elektronica staat meer in dienst van de sfeer, maar dit betekent niet dat diezelfde elektronica totaal verdwenen is. Luister maar eens naar opener ‘Heat Death Infinity Splitter’ (had qua naam een Biffy Clyro-track kunnen zijn), waar de synths en beats na de vocale samples aanzwellen. Eerste single ‘Prisms’ laat een redelijk dance-geori?nteerd geluid horen en doet terugdenken naar eerdere platen.

Maar 65daysofstatic heeft meer te bieden op Wild Light. De gejaagde gitaarpartijen op ‘Blackspots’bijvoorbeeld, het licht-industri?le ‘Sleepwalk City’ of de fenomenale climax op ‘Taipei’. Laatstgenoemde nummer is zonder twijfel één van de beste 65daysofstatic-nummers ooit. Maar dan zijn we er nog niet. Nee, als kers op de spreekwoordelijke taart krijgen we daarna nog ‘Unmake The Wild Light’, één van de meest typische post-rock nummers uit het oeuvre van de band en ‘Safe Passage’, de epische apocalyptische afsluiter die deze plaat verdient.

Dat het allemaal niet meer zo spastisch is als voorheen, zorgt er gelukkig niet voor dat er niets te beleven valt. De hele insteek van Wild Light is anders en tóch klinkt het als een logische stap na Silent Running. Opvallend is echter wel de hoeveelheid cleane gitaren op de plaat, het ronkt namelijk niet meer zoals voorheen. Verwacht als luisteraar dus geen clusterbombardement aan hyperactiviteit, want het sleutelwoord op deze zesde studioplaat van de Britten is dromerig, maar dit zorgt juist weer voor een fris geheel. 65daysofstatic klinkt op Wild Light anders als voorheen en tegelijkertijd toch vooral als 65daysofstatic.