Laura Marling @ Vredenburg, Utrecht

Laura Marling?verontschuldigt zich alvast. Terwijl ze onder luid applaus het podium betreedt en een gitaar omhangt, geeft ze toe dat ze geen woord Nederlands heeft voorbereid. “Takk,” fluistert ze niet veel later na andermaal een enthousiast applaus. Het publiek lacht met haar mee, waarna de blondine zich herstelt met “dankjewel”. Het is één van haar zeldzame foutjes tijdens een indrukwekkend solo-optreden in de Vredenburg.

Dit jaar verscheen alweer het vierde album van de pas 23-jarige zangeres uit Reading. Op?Once I Was An Eagle?zingt Laura grotendeels tegen zichzelf, de teksten dikwijls verhullend in metaforen van water en vogels. Knap vindt ze daarbij de balans: geen moment doen de lyrics ontoegankelijk of juist cliché aan. Met de verbitterd uitgespuwde openingszin?”You should be gone beast / be gone from me / be gone from my mind at least / let a little lady be” begint ze ook vanavond.

Muisstil is de Vredenburg als Laura ons bezweert nooit slachtoffer van romance of circumstance te zullen zijn. In ‘Master Hunter’ zingt ze standvastiger dan ooit: “I cured my skin / nothing gets in / nothing not as hard as it tries.” ?Afgewisseld met oudere nummers als ‘What He Wrote’ en een fraaie uitgeklede versie van ‘Rambling Man’ maakt het nieuwe werk (ook) live grote indruk. Verrassend is de Townes Van Zandt-cover ‘For the Sake of the Song’, waarmee Laura een eerbetoon brengt aan de Amerikaanse folkmuziek uit de vorige eeuw. Om daarna lachend haar eigen ‘Where Can I Go?’ in te zetten, dat stiekem een vrijwel identiek akkoordschema blijkt te hebben.

Muisstil blijft de Vredenburg het hele optreden. Op haar sterkst is Laura wanneer ze rust durft te nemen: even wachtend met een uithaal, eerst nog een subtiel plukje aan de gitaar. En gelukkig, er is niet alleen ruimte voor cynisme vanavond. In afsluiter ‘Love Be Brave’ concludeert Laura: “Here comes a change over me / something strange takes over me /?I am brave and love is sweet / and silence speaks for him and me”.

Na krap een uur kondigt Laura Marling haar laatste nummer aan. Snel voegt ze eraan toe dat ze het meent: Laura is niet van de toegiften. De staande ovatie die volgt is terecht. Pitchfork concludeerde al eerder: er is niemand die op 23-jarige leeftijd dit soort albums schrijft. Het timide meisje dat we op Lowlands (2010) zo zagen worstelen met haar begeleidingsband, schittert vanavond solo in de Vredenburg. Dat zien we maar weinig 23-jarigen haar nadoen.