God is an Astronaut @ Melkweg, Amsterdam

Het Ierse?God is an Astronaut?komt uit het wonderschoon klinkende Glen of the Downs. Google Maps leert ons dat daar een heleboel golfclubs in de buurt zijn, maar ook Wicklow Mountains National Park. Dat lijkt op het Ierland uit de reisgidsen, inclusief desolaat landschap, ru?nes van kloosters, en verlaten mijnstadjes. Maar zoom iets verder uit, en binnen een kilometer of tien verschijnen de eerste voorstadjes van Dublin. Meer dan een half uur rijden met de auto gaat de reis naar het centrum van de hoofdstad je niet kosten.

Laatste album?Origins (2013) doet vermoeden dat dat tripje ook door de bandleden steeds frequenter gemaakt is. De recente toevoeging van toetsenist/gitarist Jamie Dean aan de band van de broertjes Kinsella brengt namelijk een steeds nadrukkelijker aanwezigheid van synthesizers met zich mee. De toch al vrij gemakkelijk te behappen post-rock van ‘s bands beste album?All is Violent, All is Bright?(2005) wordt daardoor bijna banaal. Plezant, bij vlagen erg mooi, maar niet vreselijk memorabel. Jammer, volgens velen. Prima, zeggen anderen. En het oog wil ook wat. Vanavond in de Melkweg tellen we toch al snel vier adorerende meisjes voor de hoek van het podium waar meneer Dean zich ophoudt.

Dat Niels Kinsella volgens broer Torsten veel naar de Pet Shop Boys heeft geluisterd toen hij nummers voor het nieuwe album schreef, wil echter niet zeggen dat God is an Astronaut nu ineens een popband is geworden. Vanaf de eerste aanslagen van opener ‘Weightless’ gaat de volumeknop fors open. De broekspijpen wapperen. Een piep in de oren dient zich aan. Eén voor één verschijnen er vier mannen met gitaren op het podium. Daarachter zit een drummer met militaire precisie zijn partijen uit te voeren. Soms wordt er gezongen, maar alleen in klanken en heftig vervormd met een vocoder. Nummers worden snel en gedreven opgebouwd, waardoor ze allemaal binnen de zeven minuten blijven. Het samenspel is uitstekend. Precies. En het geluid? Dat is fantastisch. Glashelder, ook wanneer alle lagen al lang op elkaar gestapeld zijn en de muzikale trein op volle snelheid is.

Al met al zal dan ook niemand de zaal teleurgesteld verlaten zijn. De setlist is slim opgebouwd en biedt ook ruimte voor oude krakers als ‘Forever Lost’, ‘Fire Flies and Empty Skies’, en ‘From Dust to the Beyond’. Wanneer in de toegift alle registers open gaan in ‘Suicide by Star’ and ‘Route 666’ ontstaat zelfs een vriendelijk pitje. Zo levert God is an Astronaut alsnog een prima concert af, dat smaakt naar meer. Helaas dan alleen wel vooral meer van het oudere werk.