Sebadoh @ Doornroosje, Nijmegen

Lou Barlow heeft iets met Doornroosje. Van zijn andere band Dinosaur Jr. verscheen vorig jaar live-album?Chocomel Daze, een registratie van een concert in de Nijmeegse poptempel uit 1987. Ook met?Sebadoh?stond hij er al enkele malen eerder. Waar het indierocktrio jarenlang geen reden nodig leek te hebben voor een tour, verscheen eerder dit jaar opeens?Defend Yourself, het eerste album in veertien jaar. Vanavond neemt de band alvast voorzichtig afscheid van Doornroosje.

Iemand heeft Lou Barlow namelijk verteld dat Doornroosje in 2014 zal verhuizen. “I’m gonna miss this place,” verzucht hij tegen het einde van de avond. Een avond die al vroeg begint overigens: zaterdagavond is dansavond in Doonroosje, met als gevolg dat Sebadoh al om zeven uur het podium betreedt. Hoewel begonnen wordt met ‘I Will’ van de nieuwe plaat, blijkt al snel de nadruk vanavond ouderwets op?Bakesale (1994) te liggen. Jason Loewenstein knalt er direct ‘Drama Mine’ in een 150%-tempo achteraan, iets wat drummer Bob d’Amico zo vroeg op de avond nog niet helemaal bij kan houden. Vroeg op de avond of niet: met een zelfde behandeling van ‘Careful’ en ‘Shit Soup’ is het publiek direct bij de les.

Nog zo’n typisch Sebadoh-moment: Lou’s gitaarband begeeft het, waarna hij de solo halverwege ‘Rebound’ maar besluit te neuri?n (waarbij vervolgens doodleuk de bril van zijn voorhoofd valt). En toch is het allemaal niet zo chaotisch als vroeger. Lou herinnert zich eerdere optredens in Doornroosje: een geslaagde headlineshow op het LoFi Festival in 1994, en een minder geslaagd optreden enkele jaren later waarbij hij na tien nummers knetterstoned van het podium afliep.

Nee, vreemd is het niet dat hij zulke warme herinneren aan dit podium bewaart. Tussen al die nostalgie speelt Sebadoh gelukkig een meer dan prima optreden van ruim anderhalf uur. Als er tegen het einde van de set opeens ruimte over is voor verzoekjes blijkt bovendien de ervaring en klasse: na korte instructies voor – de relatief nieuwe – drummer Bob d’Amico wordt verzoekje ‘Ride the Darker Wave’ met zichtbaar plezier ingewilligd. In de toegift is er nog eenmaal ruimte voor nostalgie, wanneer Lou met gevoel voor drama de nadruk op de eerste zin van afsluiter ‘Skull’ legt: “there is history in this place”.