Crystal Fighters @ Vredenburg Leidsche Rijn, Utrecht

Het kan toch niet? Twee á drie jaar na het uitbrengen van Star of Love, met daarop megahit ‘Plage’, lijkt men nog steeds niet te weten wat voor band Crystal Fighters nou eigenlijk is. Natuurlijk, beneden op de vloer gaat het behoorlijk los vanaf het moment dat opener ‘Solar System’ wordt ingezet, maar gaandeweg loopt de zaal leger en het publiek op de tribune zit gedurende een groot deel van het concert stil op de stoeltjes. Bij het tweeluik van ‘You and I’ en ‘Plage’ zit er pas beweging in de gehele zaal, maar dit dempt ook snel weer af. En aangezien die al midden in de set worden gespeeld, lopen er meer dan sporadisch mensen de trappen op, richting de uitgangen.

Het blijft een apart gegeven dat nog altijd plakt aan de band; het debuutalbum staat vol met nummers waarvan er geen één op een ander lijkt en waarbij de genre-invloeden rijken van metal naar dubstep. Maar toch kent iedereen het gezelschap van die ene hit, die in de zomer van 2010 overal werd gedraaid. Waar je ook kwam, ‘Plage’ hoorde je. Met het tweede album, Cave Rave, is Crystal Fighters dan ook meer deze kant opgetrokken. Het merendeel van de nummers hierop luisteren makkelijk weg en sluiten perfect aan bij het doorbraaknummer. Maar live kiest het zestal toch voor een andere aanpak. Juist de hardere nummers van Cave Rave komen voorbij, en vaak zelfs nog iets ruiger dan hoe iedereen ze van de plaat kent. Dit lijkt het publiek zeer veel deugd te doen, afgaande van het feit dat het deel dat wel blijft en wel staat flink losgaat.

Dat er dus een feestje van het concert gebouwd wordt is maar goed ook; was dit niet het geval en lag de focus echt op de band zelf, zou de avond er namelijk heel anders hebben uitgezien.?Na een te lange intro waarbij een trap-nummer wordt ingezet om de bandleden het podium op te begeleiden wordt er slim afgetrapt met ‘Solar System’, waardoor de stemming er goed in zit. De bandleden doen hun ondertussen bekende trucje en het publiek slikt het grotendeels als zoete koek. Maar eigenlijk, als er echt kritisch geluisterd zou worden, is het eigenlijk helemaal niet zo goed. Zanger/frontman Sebastian Pringle is nog raarder dan tijdens andere concerten en is vanavond totaal niet te verstaan. Ten eerste omdat zijn microfoon(s) veel te zacht staan en ten tweede omdat hij veelal gewoon onzin lijkt uit te kramen. Zijn zanglijnen worden dan ook makkelijk overstemd door de twee ‘backingvocalisten’, die zangtechnisch vanavond meer een hoofdrol lijken te spelen.

Instrumentaal is het verder wel gewoon strak en de Spaanse invloeden in de nummers blijven opmerkelijk sterk. Ook nieuw werk komt goed uit de verf, mede door de eerder genoemde keuze voor de wat hardere nummers. Zo is de setlist vanavond, in vergelijking met die van eerder dit jaar in Paradiso, ook wel beter, vooral wat Cave Rave betreft. Er komt geen enkel traag nummer voorbij, waardoor de stemming en feestmodus er bij zowel het publiek als bij de band goed in blijft zitten. Toch is het trucje na een aantal keer wel minder indrukwekkend. Want hoe je het ook went of keert; Crystal Fighters is een trucje, bijna een novelty act. Het accent is nep, het uitbundige van Pringle zal ook niet volledig oprecht zijn en de hippie-achtige uitroepen die zo nu en dan tussen nummers doorkomen zullen de bandleden zelf ook niet geloven. Maar zolang het publiek het geweldig blijft vinden, is er geen enkele reden om het niet vol te houden.

En zo staat Crystal Fighters alweer voor de zoveelste keer in Nederland. Oorspronkelijk in de Heineken Music Hall geboekt, maar wegens ‘productionele redenen’ verplaatst naar Vredenburg. Voor bezoekers die ze voor de eerste keer zagen is het waarschijnlijk prachtig, voor concertgangers die het feest al een keer eerder hebben mogen meemaken niets nieuws onder de zon en voor de toeschouwers die voor ‘Plage’ komen een dure teleurstelling. Net zo gevarieerd als Star of Love was, zullen ook de meningen van de bezoekers zijn geweest vanavond. Maar wat zal de Spaanse Britten het schelen, zij doen het morgen gewoon weer, waar het ongetwijfeld weer een even groot feest wordt. En daar verdienen ze toch respect voor.