London Calling 2013 #2: Dag 1

Dit weekend staat Paradiso weer in het teken van London Calling, het festival dat twee keer per jaar een twintigtal bands programmeert die op het punt staan door te breken naar een groter publiek. Dit jaar zijn het onder andere MS MR, London Grammar en Jagwar Ma die de grootste beloftes lijken te zijn. Op de eerste avond zien we optredens van Porcelain Raft, Dan Croll, Findlay, Ball Park Music, The Dodos en Mac DeMarco.

LC_Porc_Raft_ROAR_01

Porcelain Raft

De eerste band die vanavond in de grote zaal mag aantreden is Porcelain Raft, een band gevormd rond de uit Itali? afkomstige Mauro Remiddi. De muziek die de band maakt doet wel denken aan de dromerige pop van Beach House, maar tegelijkertijd ook aan de softrock van Gayngs. Live treden de beats echter een stuk meer op de voorgrond en klinkt Porcelain Raft een stuk elektronischer dan op hun platen. Van tevoren werd gevreesd dat de band te rustige muziek maakt om als eerste act te spelen in de grote zaal van Paradiso, maar in het halfuur dat ze spelen vervelen ze geen moment. De muziek wordt live een stuk energieker gebracht en klinkt bovendien loepzuiver. Porcelain Raft is duidelijk klaar voor grotere shows.

lc_d_croll_roar_02-3

Dan Croll

Het volgende optreden in de grote zaal wordt gegeven door de sympathieke zanger Dan Croll. Hij zat als achttienjarige jongen op de Liverpool Institute for Performing Arts, een door Paul McCartney opgerichte kunstschool. Muzikaal doet Croll met zijn popliedjes vol Afrikaanse ritmes echter vooral denken aan Paul Simon. Om zich heen heeft Croll een viertal topmuzikanten staan, maar zelf blijft hij het middelpunt van de belangstelling. Met zijn enthousiaste presentatie en dansjes krijgt hij dan ook al snel wat mensen uit het publiek mee, terwijl dat bij Porcelain Raft bijvoorbeeld nog niet het geval was. Zo zorgt Dan Croll met zijn uitstekende optreden voor het eerste bescheiden feestje van de avond.

LC_Findlay_ROAR_03

Findlay

Na Dan Croll is het tijd voor wat uiteindelijk de grootste verrassing van de avond zal blijken. In de bovenzaal van Paradiso staat Findlay, een viertal dat live vooral doet denken aan The Kills en The Dead Weather, niet alleen vanwege de stoere zangeres, maar ook door de bluesriffs en stevige drums. Toch laat Findlay vanavond een uiterst origineel optreden zien. De zangeres opent gewaagd met drie minuten a capella-zang, waarbij helaas een groot deel van de zaal luidruchtig begint te praten. Wanneer de overige drie bandleden eindelijk hun muzikale geweld laten horen, wordt het publiek echter direct de mond gesnoerd. De rest van het optreden laat de band dan ook geen ruimte meer over om te praten, maar gaat het snoeihard verder met moddervette gitaarpartijen en drumritmes, waar de zangeres met volle overtuiging overheen zingt, gilt en schreeuwt. Zo overtuigd Findlay vanavond iedereen in de kleine bovenzaal van haar kwaliteiten, en valt voor het eerst echt goed op hoe weinig tijd sommige bands krijgen om te spelen. Van deze band willen we namelijk nog veel, veel meer horen.

LC_Dodos_ROAR_04

The Dodos

Na Findlay zoekt het publiek de grote zaal weer op voor de brave gitaar-en-pianopop van Ball Park Music. De band maakt prima popmuziek, dat echter zo nu en dan een wat rauwer randje kan gebruiken. Songtitels als ‘It’s Nice To Be Alive’ en ‘All I Want Is You’ zeggen genoeg. Toch geeft de band geen saai optreden. Hun muziek mag dan wat te wensen overlaten, live staat het allemaal als een huis. De band geeft een prima optreden en lijkt er vooral zelf ook erg veel zin in te hebben. Dat enthousiasme slaat direct over op het publiek, dat we vanavond voor het eerste echt allemaal zien dansen. Ball Park Music komt er wel.

LC_Kid_Karate_ROAR_05

Kid Karate

Een band die al wat jaren aan de weg timmert is het indiefolkduo The Dodos, dat vanavond als één van de grootste artiesten van het festival mag aantreden in de grote zaal van Paradiso. Dat ze één van de grootste bands van het festival zijn hebben ze te danken aan hun slimme lo-fi folknummers met psychedelisch randje, dat op hun vier albums altijd uitstekend uit de verf komt. Live werkt het allemaal een stuk minder goed. Ten eerste heeft de band duidelijk wat problemen met de apparatuur en blijft het geluid eigenlijk gedurende het hele optreden niet helemaal goed afgesteld, maar de band weet op de één of andere manier geen enkel nummer echt overtuigend te brengen. Met de muziek is niets mis, en ze spelen elk nummer ook gewoon prima, maar ergens mist er toch iets, waardoor het optreden toch gewoon erg saai aandoet. Het is pas tijdens het laatste nummer, het opzwepende ‘Fools’, dat de band en het publiek écht loskomen, maar het grootste deel van het optreden was helaas weinig overtuigend.

lc_mac_demarco_roar_06-2

Mac DeMarco

Het laatste echte optreden (voordat het nachtprogramma begint) in de grote zaal wordt daarna gegeven door slackerrocker Mac DeMarco, die ondertussen een behoorlijke groep fans aan zijn zijde heeft, getuige het aantal mensen dat vooraan staan en zijn nummers woord voor woord meezingen. Dat is vanavond geen overbodige luxe, want de zanger zelf lijkt vanavond behoorlijke stemproblemen te hebben. Het maakt voor het optreden echter niets uit, want de band heeft het vanavond uitstekend naar zijn zin en brengt DeMarco’s nonchalante gitaarpopliedjes uitstekend ten gehore. DeMarco zelf lijkt er ook gewoon erg veel zin in te hebben, tot groot genoegen van de fans vooraan in de zaal, die het al net zo leuk lijken te vinden. Het is na een paar nummers eigenlijk al duidelijk dat Mac DeMarco vanavond de bescheiden winnaar van de avond is; ondanks zijn twijfelachtige fysieke toestand zorgt hij moeiteloos voor het grootste en leukste feestje van de avond.

Tekst: Arend Oosterlee
Fotografie: Dani?l de Borger