Hit The City 2013

Door Guido Segers en Gastfotograaf 5 november 2013 Reacties staat uit voor Hit The City 2013

In navolging van de leuke, eerste editie in 2012 is het weer tijd om in en om de Effenaar indiebandjes te gaan kijken van allerlei smaken. Een publiek bestaande uit alles van indiemeisjes tot de wat oudere muziekliefhebber loopt de zaaltjes rond de Eindhovense hoofdlocatie af voor spannende en interessante muziek.

The Foreign Resort

The Foreign Resort

Op het kleine podium opent?The Foreign Resort uit Denemarken. De band speelt een ferm stukje rockmuziek in de lijn van Editors en White Lies. Kortom, weer een band die het goede, oude arsenaal van Joy Division aanboort ?als inspiratie. De sound is een sonische muur van gitaargeweld, waar enkel de zang van frontman?Mikkel B. Jokobsen een nuance aan geeft. In die continue stroom geeft deze een sprankje licht aan de toch koude klanken. Overtuigen doet de band wel, maar echt een wow factor ontbreekt bij de band die gewoon niet heel spannend is.

Go Go Berlin

Go Go Berlin

Dan is het op naar The Rambler, tegenover het station, voor de eerste verrassing van deze editie. Ook uit Denemarken komt het gezelschap?Go Go Berlin. De sound is lekker ongeremde seventies rock met een frontman die aan een Scandinavische Jim Morrisson doet denken met zijn wilde, opzwepende podiumact.

De rest van de band laat zich ook lekker gaan en krijgt in een half uur de zaal in beweging. Klappen en dansen, deze jongens maken er een feestje van. De frontman komt ook nog even midden in de zaal staan, tot grote vreugde van een fan. De verrassing is ook dat de het album New Gold heel tam en gepolijst klinkt, live is dit echter een andere wereld. Denk aan The Doors en wat Led Zeppelin en dat in een weergaloze livepresentatie (de drummer verdient ook zeker credits).

Natural Child

Natural Child

We blijven even in het rock-‘n-roll-hol van Eindhoven voor?Natural Child. Lekkere, primitieve rock-‘n-roll van een band die er uitziet als verveelde tankstationmedewerkers langs een weg in de woestijn. De energie ontbreekt, maar past prima bij de sound van deze formatie. Met name de toetsenist blinkt uit in een sto?cijnse uitstraling en leunt nog net niet op zijn keyboard met een verveelde blik. De band toont weinig interactie met het publiek, noch met elkaar. Er zit geen enkele pretentie in deze band, die gewoon klinkt als de pioniers van rockmuziek en vooral veel bluesy Rolling Stones.

IMG_0187.CR2

Kim Janssen

Veel minder rock, maar evengoed bijzonder mooi is de muziek van?Kim Janssen in de Studenten Kapel. De akoestiek is gemaakt voor de soms bijna sacrale muziek van de singer-songwriter, die helaas niet het publiek krijgt die hij verdient. Met nog geen dertig koppen in de mooie zaal komt er een hele fijne set uit, soms met band, soms solo. Beheerst en vol gevoel en passie zingt Janssen nummers over zijn Engelse kostschool en de Nederlandse geschiedenis. Hij doet denken aan het landelijke geluid van Nick Drake en het gevoel van een Arvo P?rt-compositie. Mogen velen spijt hebben dat ze elders waren.

IMG_0212.CR2

F?llakzoid

F?llakzoid?is vervolgens de eerste van een rijtje bezienswaardige bands die gelijktijdig optreden. De Chileense formatie speelt ‘cosmic music’ en doet dat bijzonder goed. Door velen een hoogtepunt genoemd van het festival, maar in de zaal is dat niet merkbaar. Er wordt flink gepraat en na een aantal minuten spelen stroomt de zaal leeg. Hoe goed de band ook speelt, de aandacht lijkt met uitzondering van een handje vol hardcoreliefhebbers zoek te zijn. Hier trekt de band zich niet veel van aan en in het halfduister worden kosmische songs uitgesponnen. Ondertussen gaat?Empress Of uit haar dak in de kleine zaal met wat klinkt als Bj?rk die meezingt met de Utah Saints op een rave feest in de club van Factory Records. Ze is een tikje hees, omdat ze de dag ervoor flink geschreeuwd heeft. Ach, je kunt niet alles hebben. De verlegen?Lorely Rodriguez weet in ieder geval het publiek te charmeren, maar niet aan het dansen te krijgen.

IMG_0285.CR2

Eagulls

Terug in The Rambler maakt?Eagulls?zich klaar het podium op te staan. De frontman heeft zijn jas nog aan en demonstreert hoe je een biertje openmaakt met je tanden. De sound is een beetje wat je zou krijgen als?The Cure en?Sex Pistols samen zouden werken als een jaren negentig post-hardcoreband. Luid, veel distortion en melodieuze golven van gitaargeweld vullen de zaal. Zanger?George Mitchell maakt echter het geluid zo uniek met zijn Robert Smith klaagzang. De nonchalante houding past ook prima bij de sound die de band aflevert. Het publiek is echter duidelijk gefascineerd door de band. Na een half uur spelen kappen ze ermee en zonder er woorden aan vuil te maken wordt het podium vrijgemaakt.

IMG_0312.CR2

Wolf Alice

IMG_0367.CR2

Temples

In de grote zaal van de Effenaar begint dan de laatste ronde met Wolf Alice. Heftige ritmes met rammende drums en een grommende basgitaar begeleiden het tengere zangeresje als de wolf rondom roodkapje (ja, even wat sprookjes door elkaar husselen). De vergelijkingen met Elastica en Hole komen niet uit de lucht vallen, hoewel de band wel erg veel tijd kwijt is aan de geluidsman te corrigeren. Aandacht voor dat soort zaken is er niet in de kleine zaal, waar?Temples in ieder geval de prijs voor meest passende outfits in de wacht sleept. De band oogt alsof ze net uit het verleden gestapt zijn, met hun jaren zestig-geluid. Denk aan The Animals, Beatles en Pink Floyd en dan nog een scheutje glam en de schatplichtigheid is in kaart gebracht. Een hypnotiserende set zorgt ervoor dat de hoofdjes dromerig op en neer knikken. Eigenlijk wel één van de mooiste acts deze editie.

Voor wie weggedommeld is, zorgt?Metz?wel voor een oppepper. De vurige noise rock heeft een podiumpresentatie van de meer opgefokte hardcoreband. Het zweet drupt letterlijk van de brillenglazen af bij zanger en gitarist?Alex Edkins. Het geluid neemt de nuance weg uit het geluid van de band, maar dat komt de impact alleen maar ten goede. De band is verder bijzonder netjes en zet lekkere nummers weg, zoals ‘Get Off’ en ‘Wasted’. Het sonische hoogtepunt van Hit The City, is het niet om de herinnering, dan wel vanwege de piepende oren.

IMG_0428.CR2

Yuck

Daarna is?Yuck een beetje mosterd na de maaltijd. Hoe goed de Londense indierockers ook spelen (en dat doen ze zeker, afgemeten en beheerst), de energie is als een 30 kilometer-zone na een stuk snelweg. In een gevulde kleine zaal komt deze mooie editie tot zijn einde.

Tekst: Guido Segers

Foto’s: Justina Lukosiute

 

 

Je kunt geen reactie achterlaten.