65daysofstatic

65daysofstatic bracht onlangs Wild Light uit, een plaat die bij ons met luid gejuich werd ontvangen. De band gaf twee Nederlandse shows, wij waren niet alleen bij de eerste show in de Melkweg maar ook een dag later in de Vera, waar we gitarist Paul Wolinski spraken. “Gisteravond was mijn favoriete show van de tour tot nu toe. We zijn echt bezig geweest om de nieuwe tracks in de setlist in te passen met de oudere nummers. Maar omdat de nieuwe plaat wat langzamer is, was het een uitdaging om een goede flow tussen nieuw en oud te cre?ren. Gisteren was de eerste keer deze tour dat we allemaal erg tevreden waren met hoe de show was.”

Maar dan die nieuwe plaat. “We wilden dat Wild Light anders zou worden dan het voorgaande materiaal. Onze oude platen blijven bestaan, dus als mensen dat willen horen doen moeten ze dat gewoon luisteren. Na We Were Exploding Anyway, de plaat die we eigenlijk vanaf het begin van onze carrière wilden maken, waren we klaar voor iets anders.”

“’Prisms’ en ‘Taipei’ waren de eerste nummers waarvan we wisten dat het blijvertjes waren en daar vanuit wisten we welke richting we op wilden met deze plaat. Bij vorige albums kwamen we eigenlijk met te veel nummers naar de studio, voor het geval dat iets niet zou werken, maar bij Wild Light zorgden we ervoor dat we geen extra’s hadden. We hadden alleen deze nummers, omdat we zeker wisten dat deze nummers het album gingen vormen.”

“We hebben ook met wat producers gepraat en het meeste hadden we aan Leo Abrahams, die onder andere met Underworld en Brian Eno werkte, en hij vertelde dat we het zonder producer aankonden. Dat was heel prettig om te horen natuurlijk! Daarna hebben we ons vooral gefocussed op alle losse sounds en ik denk dan ook dat deze plaat qua sound onze beste is.”

Ook vind Paul dat Wild Light redelijk be?nvloed is door Silent Running, maar dit was niet de intentie. Silent Running is volgens hem een hele belangrijke opstap, een leermoment hoe gebruik te maken van stiltes. Tijdens de live-uitvoering waren er ook vele simpele ambient-stukken te horen, waar Paul bijvoorbeeld maar een enkele toets van z’n synthesizer inhield of waar Joe één snaar van z’n gitaar aansloeg. Wild Light bevat meer ambient en drone-stukken en de band heeft door de ervaring van Silent Running geleerd om hiermee om te gaan. En daarna kwam de volgende uitdaging: Wild Light live. Doordat de band zo hun best heeft gedaan om de nummers te perfectioneren, was het nog wel een beetje lastig om het live uit te voeren. Daarom krijgen ze op het podium hulp van Frank Forman, gitarist van The Mirimar Disaster en de huidige gitaartechnicus van 65.

Jeffrey (1)

Het is lastig om een boodschap uit te dragen als instrumentale band maar toch voelt het alsof dit het geval is bij 65daysofstatic, niet in de laatste plaats door de diverse boodschappen die ze op social media de wereld in sturen. Paul moet lachen: “Ja, absoluut. We willen niet preken, maar er is zoveel verkeerds aan de hand tegenwoordig en je houdt jezelf gewoon voor de gek als je dat niet ziet. Het is niet acceptabel om je ogen hiervoor te sluiten. Er gebeuren zoveel slechte dingen en niemand doet er wat aan. Nouja, bijna niemand. En wij hebben ook geen antwoorden, maar we willen wel wat bewustzijn cre?ren.”

65daysofstatic speelde op Tramlines Festival in Sheffield, maar het was geen normale show. Paul: “Klopt, we speelden per avond vijf shows van een half uur en dat twee dagen achter elkaar, in een museum. Overdag was het een installatie met eigenlijk een stuk van twintig minuten met zestien drones en doordat we zestien speakers hadden klonk het stuk anders afhankelijk van de plaats waar men in de zaal stond. Dat was heel gaaf om eens te doen en misschien zijn er door die installatie mensen in het museum geweest die daar normaal niet zouden komen.”?Jammer dat dat alleen in de UK was! Paul: “Eigenlijk willen we het nogmaals doen, maar het is lastig om mensen te overtuigen omdat we zestien speakers gebruiken, een hele dure geluidstafel, twee gloednieuwe projectors en dat terwijl de show maar een half uur duurt. Maar wie weet.”

Vlak voor Tramlines werd er ingebroken in de oefenruimte van de band en werd er veel gear gestolen. Uiteindelijk hebben ze alleen één basgitaar teruggevonden. Dat doet pijn, want ondanks dat het niet gigantisch dure spullen waren had het wel sentimentele waarde. “Ja, ik mis mijn gitaar wel hoor en Joe was ook behoorlijk gehecht aan de zijne natuurlijk. Dus ja dat doet wel pijn. Maar we zijn dezelfde dag nog verhuisd, want het was geen veilig idee meer om daar nog te komen.”?Volgend jaar is het tien jaar geleden dat debuut-album The Fall Of Math uitkwam, daarom gaat de band die in z’n geheel spelen tijdens een anniversary-show, De band heeft echter heel lang getwijfeld of ze dit nou wel moesten doen, aangezien de plaat niet zó speciaal is voor hun. Uiteindelijk hebben ze besloten om het toch voor de fans te doen.

“We hebben al best vaak in Nederland gespeeld, maar het maakt het zoveel beter door de steun van het publiek. Al is het heel klein, als iemand bijvoorbeeld een kaartje koopt, of een cd of een t-shirt, dat maakt voor ons al een heel verschil. En Nederland is heel goed voor ons, dus ik wil eigenlijk heel graag onze fans bedanken.”?