Fuck Buttons @ Melkweg, Amsterdam

Door Chantal Koolhaas 14 november 2013 Reacties staat uit voor Fuck Buttons @ Melkweg, Amsterdam

Afgelopen zomer werd het derde album van Fuck Buttons, Slow Focus, uitgebracht. Een album dat wederom volstaat met experimentele, elektronische muziek, waarin in elke track gelaagd wordt toegewerkt naar een hoogtepunt. En bij een nieuw album hoort natuurlijk een tour, waarbij ze in Nederland de grote zaal in de Melkweg aan doen. De zaal druppelt langzaam vol terwijl het voorprogramma in handen is van Zan Lyons.

Zan Lyons is een jonge knul met een afrokapsel, een viool en zijn laptop plus toebehoren. De tas van zijn viool staat zelfs gewoon naast de tafel van zijn materiaal, wat een aandoenlijke indruk geeft. Hij bouwt zijn nummers op met behulp van zijn viool, door laag over laag te leggen, loops te gebruiken en met zijn toetsen een harde beat toe te voegen. De bass dreunt hier en daar zo hard door de zaal dat de fundering van de poptempel ervan mee vibreert. Dit zijn de momenten waar je als luisteraar op wacht en die indruk maken. De aanloop hiernaar toe is echter traag en na een half uur lijkt het allemaal wat te veel op elkaar. Een mooi moment om dan ook maar af te sluiten en na een buiging van Zan Lyons is zijn podiummoment voorbij.

Niet veel later betreden de mannen van Fuck Buttons, Andrew Hung en Benjamin John Power, de planken. Op de achtergrond hebben ze een groot scherm dat een abstracte weergave geeft van het beeld van de mannen op het podium, zodat het publiek in ieder geval iets heeft om naar te kijken. Twee mannen die energiek aan knoppen staan te draaien zijn nu eenmaal niet zó boeiend voor het oog. De aftrap van de set wordt gedaan met ‘Brainfreeze’, van het nieuwe Slow Focus. Een nummer dat meteen de zaal in knalt dankzij de uptempo beat. Met zijn microfoon legt Hung vervormde klanken over de reeds gebouwde lagen. De track bouwt gestaag op tot een hoogtepunt van schreeuwende noise, waarna het weer afvlakt en de ambient de overhand krijgt.

Na deze krachtige opening laten de mannen toch wel een van hun beste nummers horen, namelijk ‘Surf Solar’. Alle lagen lopen mooi in elkaar over en een harde bass vult de ruimte en resoneert in de muren. Het aantal decibel is waarschijnlijk meer dan goed voor je is, maar alleen op deze manier heeft de muziek de invloed die ermee uitgestraald moet worden. Ook het publiek deint rustig mee op het tempo van een van de lagen die de muziek uitdraagt, wat er daardoor uitziet alsof ieder in zijn eigen wereld leeft. Al geniet niet iedereen van de oorverdovende klanken van Fuck Buttons, hier en daar lijken mensen iets te veel onder de indruk te zijn en verlaten gestaag de zaal.

Fuck Buttons laat geen stiltes vallen en laat de tracks van verschillende albums vloeiend in elkaar overlopen. ‘Colours Move’ is de enige track van het tweede album Street Horsing en ‘Olympians’ van het debuut krijgt ook nog een plekje in de set. Toch komt het merendeel vanavond logischerwijs van Slow Focus en dit werk doet het vrij goed. Het downtempo intro van ‘The Red Wing’ geeft even een baken van rust, waarna het tempo weer omhoog gaat en er luidruchtig wordt afgesloten. Een einde dat ook het definitieve einde van een krachtige ?show markeert, want Fuck Buttons komt niet terug voor een toegift.

Je kunt geen reactie achterlaten.